تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١١٥ - (آدابى كه باصحابش آموخت) (و آنها چهار صد بابست براى دين و دنيا)

هر كه چيز بدبو خورد بمسجد نرود، در سجده نماز دنبال خود را بلند داريد.

(١) هر كه قصد غسل دارد اول دو ذراع خود را بشويد، هر گاه نماز فرادى بخوانى بايد قراءت و تكبير و تسبيح را بگوش خود برسانى، چون از نماز درشوى از سمت راستت حركت كن، از دنيا توشه تقوى بردار كه بهترين توشه شما است از آن، هر كه درد خود را تا سه روز از مردم نهان كند و بخدا شكايت كند بايست خدايش از آن عافيت بخشد، دورترين بنده از خدا كسيست كه همتش شكم و فرجش باشد، مرد سفرى نكند كه از آن بر دينش ترسد، در دعاء چهار چيز بگوش رسان، صلوات بر پيغمبر و آلش، از پروردگارت بهشت بخواه، و از دوزخ باو پناه جو، و از او حور العين بطلب، هر گاه شخص از نمازش فارغ شد بر پيغمبر ٦ صلوات فرستد و از خدا بهشت خواهد و از دوزخ باو پناه برد و از او خواهد كه حور العين همسرش كند زيرا هر كه صلوات بر پيغمبر نفرستد دعايش برگردد، و هر كه از او بهشت خواهد بهشت بشنود و گويد: پروردگارا ببنده‌ات بده آنچه خواست، و هر كه از دوزخ باو پناه برد دوزخ گويد: پروردگارا بنده‌ات را از آنچه پناه جست پناه بده، و هر كه خواهش حور العين كند حوران بشنوند و گويند ببنده‌ات بده آنچه را خواست، سرود شيون شيطانست بر بهشت، هر كدام شما خواهد بخوابد دست راستش را زير گونه راستش نهد و بگويد: «بسم اللَّه وضعت جنبى للَّه على ملة ابراهيم و دين محمد و ولاية من افترض اللَّه طاعته، ما شاء اللَّه كان و ما لم يشأ لم يكن» بنام خدا پهلو نهادم براى خدا بر كيش ابراهيم و دين محمد و ولايت كسى كه طاعتش واجب است هر چه خدا خواهد باشد و هر چه نخواهد نباشد، هر كه‌