تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥٤ - (شرح آن حضرت مر پرهيزكاران را)

خوابيدن با توانگرانش دوست‌تر است از نماز خواندن با بينوايان، از اندك بخشم آيد و پرنافرمانى كند، بسود خود بر ديگرى دريغ دارد و بسود ديگرى بر خود دريغ نكند، او ميخواهد كه مطاع باشد و نافرمانى نشود و بگيرد و نپردازد، مرشد ديگرى باشد و خود بگمراهى رود، از مردم بترسد نه براى پروردگارش و از خدا نترسد در باره آفريده‌هايش، منكر را معروف داند و معروف را منكر شمارد، پروردگارش را در باره نعمت او سپاس نگذارد، و بر فزونى نعمتش شكر نكند، امر بمعروف و نهى از منكر نكند، عمرانه در اشتباه است اگر بيمار شود مخلص و ثابت باشد، و اگر تندرست است سخت دل و سركش، هميشه بر ضرر خود باشد نه بر سود خود، نميداند كردارش بكجا كشاند، تا كى و تا كجا، بار خدايا ما را بر حذر دار از خودت، حفظ كن و بخاطر سپار و هر وقت خواهى باز گرد.

(١)

(شرح آن حضرت مر پرهيزكاران را)

(٢) پس از سپاس خدا و ستايشش فرمود: راستى پرهيزكاران در دنيا همان صاحبان فضيلتهايند، گفتارشان درست، و پوشاكشان ميانه روى، و رفتارشان تواضع است، تحت فرمان خدايند، از آنچه خدا عز و جل حرام كرده ديده برگرفته‌اند، گوش بدانش دارند، در حال گرفتارى و بلا بقضاى خدا راضى باشند بمانند حال خوشى، اگر عمر مقدرى كه خدا بر آنها نوشته نبود يك چشم بهمزدن جانشان در تنشان نميگنجيد از شوق بثواب و ترس از عقاب، آفريدگار نزد آنها بزرك است و هر چه ديگر در چشمشان خوار، با بهشت چنانند كه آن را ديده‌اند، و گويا در نعمتش اندرند و با دوزخ چنانچه آن را ديده‌