تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥٧ - (شرح آن حضرت مر پرهيزكاران را)

نكند، كار بخود نمائى نكند، و از شرم تركش نكند، بخيرش اميد است و از شرش آسودگى (١) اگر هم در گروه غافلانست در ذاكرين نوشته شود، از هر كسش ستم كرده بگذرد، و بهر كسش هم كه دريغ كرده ببخشد، و با هر كه هم از او بريده بپيوندد، حلمش تو نكشد و از آراستگى درنماند، و دشنام از او دور است، و گفتارش نرم، بى‌نيرنك است، و بسيار احسان و خوش‌كردار، رو بخير دارد و پشت بشر، در آشفته‌گيها باوقار است، و در ناگواريها شكيبا، و در فراوانى قدردان، بر دشمن هم خلاف حق روا ندارد، و بخاطر دوست گنهكار نگردد، و آنچه حقش نيست ادعا نكند، و حقى كه بر او است منكر نشود، پيش از آنكه بر او گواه گيرند بحق اعتراف ميكند، هر چه را بر او نگهبان است ضايع نسازد، و نام بد بر كسى ننهد، و تجاوز نكند و قصد آن را هم ندارد، همسايه آزار نيست، و كسى را بر مصيبت سرزنش نكند، بسوى حق شتابان است، و امانت‌پرداز است، و از زشتيها دورى كند، امر بمعروف و نهى از منكر نمايد، در دنيا بنادانى درنشود، و از حق پا فرا ننهد، اگر خموش است از آن غمنده نباشد، و اگر بخندد آواز بر نياورد بهر چه دارد قانع است، خشم سركشش نكند، و هواى نفس چيره‌اش نسازد، و بخل مغلوبش نكند، و در آنچه از آنش نيست طمع نورزد، با مردم در آميزد تا بداند، و خموش باشد تا سالم بماند، و بپرسد تا بفهمد، در برابر خوبى كناره‌گير و خاموش نماند تا درمانده گردد، و در سخن بديگرى تجبر نكند، اگرش تجاوز و ستم كردند صبر كند تا خدا جل ذكره برايش انتقام گيرد، خودش را در رنج دارد و مردم از او در آسايش، خود را براى آخرتش برنج افكند، و مردم را از خود در آسايش گزارد، از هر كه دورى گزيند براى بغض او و پاك نگهداشتن خويش است و نزديكيش بهر كه باشد نرمش و رحمت است، فاصله گرفتنش براى تكبر و بزرگى فروشى نيست، و نزديك‌شدنش فريب دادن و ظاهر سازى نيست بلكه بهر كس‌