تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥٢ - (پند دادن آن حضرت و شرح حال تقصيركاران)

و بدانها كيفر كند اينست كه كسى هر چه هم خوش ظاهر و فضيلت شعار باشد و از دنيا برود و يكى از چند خصلت را داشته باشد و از آن توبه نكرده باشد ايمان ندارد ١- شرك بخدا و رياء در عبادت واجب او ٢- فرو نشاندن خشم بخودكشى ٣- تعهد كارى كند و خلاف آن كند ٤- يا ببدعت‌گزارى كار خود را ميان مردم پيش ببرد، ٥- خوشش آيد كه مردم بكارى كه نكرده او را سپاس‌گزار باشند ٦- ميان مردم دورو و دوزبان باشد ٧- زورگوئى و ابهت‌فروشى. و بدان (و اين را تعقل كن) كه هر نمونه دليل همانند خود است، همت چهارپايان همان شكم آنها است، و همت درنده‌گان تعدى و ستم است، همت زنان زيور دنيا و فساد در دنيا است، و راستى كه مؤمنان نگران و زبون و ترسان (بدرگاه خدايند).

(١)

(پند دادن آن حضرت و شرح حال تقصيركاران)

(٢) از آنها مباش كه كارى نكرده اميد بآخرت دارند و بدراز كردن آرزو اميد توبه، در باره دنيا بزبان دم از زهد زنند و بعمل دنيا طلبند، اگر از آن عطا شوند سير نگردند، و اگر دريغ شوند قناعت نورزند، از شكر آنچه بدست آورده‌اند در مانده و در دنبال فزونى رفته براى آينده است، مردم را باز كشد و خود باز پس نرود، و بمردم امر كند آنچه را خود نكند، خوبان را دوست دارد و كارشان را ندارد، بدكرداران را دشمن دارد و خود از آنها است، از گناه فراوانش كاره مرگ است و در زندگى دست از آنها بر نميدارد گويد تا چند عمل كنم و تعب كشم، آيا دست از كردار نكشم و آرزو ببرم، او آرزوى آمرزش دارد و بنافرمانى اندر است، باندازه‌اى عمر كرده كه بايست هر فهميده‌اى ياد آور و متنبه گردد، در باره عمر گذشته‌