تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٥١ - (از كلمات حكيمانه آن حضرت

أيا مردم بطور يقين بدانيد كه خداوند با هر آنچه بنده بكوشد و چاره‌جوئى كند و رنج برد بيش از آنچه در قرآن برايش مقدر شده مقدر نسازد، و هر كس هر چه هم ناتوان و بيچاره باشد بمقدر قرآنى خود برسد.

أيا مردم هيچ كس باستادى خود بيك نقير (نقطه كوچك) نرسد، و از نابخردى نقيرى از او كاسته نشود، هر كس اين را داند و بكار بندد آسايشش در سودجوئى از همه بزرگتر است، و آنكه آن را وانهد از همه مردم زيانمندتر است، بسا نعمت داده‌اى كه بوسيله احسان غافلگير شود، و بسا گرفتارى در نظر مردم كه خدايش چنان ساخته (تا اجرش دهد)، اى كسى كه بمستى خوشى بهوش آى و از خواب غفلت بيدار شو و آرام باش و در آنچه از سوى خدا تبارك و تعالى آيد بينديش كه در آن خلاف نباشد و چاره‌اى از آن نيست از آن پس ناز مكن و بزرگى مفروش و بخود آى و گور و منزلى كه در پيش دارى بياد آور كه گذر تو آنست و منزل آينده تو است، و بهر دستى كه بدهى بهمان دست ميگيرى، و هر چه بكارى همان دروى، و هر چه بكنى با تو ميكنند، و هر چه پيش فرستادى ناچار بدان ميرسى، پس بايد فكر و انديشه ترا بدان چه پند داده شدى سود بخشد و حفظ كنى آنچه شنيدى و وعده داده شدى، و در هر حال در ميان دو خصلت قرار دارى و بناچار يكى از آنها را بر پا ميدارى يا فرمانبردار خدائى و آنچه شنيدى بدان قيام كنى و يا بدان چه دانستى حجت خدا بر تو تمام شده است.

(١) الحذر، الحذر، كوشش، كوشش، زيرا مانند خبره تو را آگاه نميكند راستى از تصميمات خداوند در ذكر حكيم (قرآن مجيد) كه براى آنها خشنود شود و براى آنها خشم كند و بدانها ثواب دهد