تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٧٧ - يكى از سخنانش

ميان كه بامدادش پيروزمند بود شبش چهره ناشناس باو نمود اگر يك سويش براى كسى خوشگوار و شيرين گشت سوى ديگرش تلخ شد و وبا آورد، اگر كسى لختى در سايه آسودگيش غنود بامدادانش در سخت‌ترين هراس در افكند، پر فريب است هر چه در آنست فريب و نابود است و هر كه در آنست مردنى است، در هيچ توشه‌اش خيرى نيست جز تقوى، هر كه كمش را بدست آورد دنبال بيشش دويد كه تأمينش كند و هر كه به بيشش رسيد بدستش نماند و بزودى از ميان رفت چه بسيار كسش بدان تكيه زد و آسيبش رساند و بدان دل داده‌اى كه بخاكش انداخت و حذركننده‌اى كه فريبش داد، چه بسيار والائى كه زبون كرد و سربزرگى كه گرسنه و بينوا ساخت چه بسيار تا جورى كه سرنگونش كرد، سلطنتش خواريست و زندگيش تيره‌گى و گوارايش بدمزه و شيرينش تلخ، زنده‌اش را مرگ در پيرامون و تندرستش را بيمارى رهنمون و با مناعتش را زير پا شدن در كمون، ملكش را ستانند و بر عزيزش چيره شوند و آسودگيش سرنگون و پناهنده‌اش مورد حمله جنگجويانست و دنبال همه اينها سختيهاى جان‌كندنست و ناله‌هايش و هراس ورود بعالم ديگر و وقوف برابر حاكم دادگستر تا سزا دهد كسانى كه بد كردند بدان چه كردند و پاداش دهد آن كسانى كه خوب كردند بنيكى.

(١) أيا نيستيد شما در خانه‌هاى كسانى كه از شما بيشتر عمر كردند و آثار روشنترى داشتند و افراد آماده‌ترى داشتند و لشكر انبوه‌تر و عناد سخت‌ترى، دنياپرست بودند چه دنياپرستى؟!! و آن را برگزيدند چه برگزيدنى؟! سپس با زبونى از آن كوچيدند آيا اين را برگزيديد؟!! يا بر اين آزمنديد؟ يا بدين آرام شده‌ايد و دل داديد؟ خدا ميفرمايد (١٥- هود) هر كه دل بزندگى دنيا و آرايش آن داد همه كردارشان را در دنيا بآنها بپردازيم و آنان در اين دنيا كاستى ندارند آنانند آن كسانى كه در آخرت‌