تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٥٢ - از سخنان آن حضرت

دستور داد قرآن را تأليف نمايد اين آيه را از قرآن نهان كرد)[١] و اين منزله رفعيه و فضل عظيم و شرف والائيست هنگامى كه خداوند بدين كلمه قصد آل كرده، اين يكى.

(١) ٢- آيه اصطفاء قول خدا است (٣٣- الاحزاب) همانا خدا خواسته كه ببرد از شما پليدى را كه خاندان و اهل بيت هستيد و شما را بخوبى پاك كند- و اين فضيلتى است كه هيچ معاندى منكر نيست زيرا فضل روشنى است.

٣- آيه مباهله هنگامى كه خداوند پاكان خلق خود را ممتاز كرد و در آيه مباهله پيغمبرش را فرمان داد و فرمود: بگو- اى محمد- بيائيد تا بخوانيم پسران ما و پسران شما را و زنان ما و زنان شما را و خود ما و خود شما را سپس بدرگاه خدا زارى كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان مقرر داريم- پس پيغمبر على و حسن و حسين و فاطمه ٧ را برآورد و آنان را با خود قرين ساخت، آيا ميدانيد معنى انفسنا و انفسكم چيست؟ علماء گفتند مقصود خود آن حضرتست امام رضا ٧ فرمود غلط گفتيد همانا مقصود از آن على ٧ است، و يك دليلش گفته پيغمبر است ٦ هنگامى كه فرمود بايد بنى وليعه (تيره‌اى از كنده يمن بودند) باز ايستند و گر نه مردى بر سر آنها فرستم كه چون خود من است، مقصودش على ٧ بود، اين خصوصيتى است كه احدى بر آن سبقت نجسته، و فضيلتى است كه بشرى مخالف آن نيست، و شرفى است كه هيچ كس بر آن پيشى نگرفته زيرا نفس على را چون خود قرار داده، اين هم سوم.

[١] اين قسمت بين دو پرانتز در كتاب عيون اخبار الرضا نيست و صدوق عليه الرحمة أثبت و أضبط است در نزد علماء شيعه از صاحب تحف العقول. لذا يا در نسخه‌اى كه مؤلف از آن نقل كرده اين زيادى بوده يا از بعض نساخ بعد شده است.