تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٩٩ - (و اما سبب مهيج)

بسوى خدا و رسولش- تا آخر آيه- و اگر بكمال مقررات اين عمل نكند براى اينكه مهلت اتمام نداشته مسئول نيست، و هر آينه بر شخص بالغ اعمالى كه ممنوعند بر كودك ممنوع نيستند، در قول او است كه (٣١- النور) بگو براى زنان مؤمنه ديده بر هم نهند تا آخر آيه- و در نتيجه بر آنها حرجى نيست كه زينت خود را بكودك بنمايند، و همچنين احكام بر كودك جارى نيستند.

(١)

(و اما زاد و توشه)

(٢) كه فرموده معنايش توانگرى و هزينه داشتن بنده است براى اجراى فرمان خدا و اينست قول خدا (٩١- التوبة) بر محسنان راه مسئوليت نيست- آيا نبينى كه عذر كسانى كه هزينه سفر جهاد نداشتند پذيرفته و حجت را بر آنها تمام دانسته كه امكان داشتند و هزينه سفر داشتند و مركب سوارى دارند براى حج و جهاد و امثال آن، و همچنين عذر فقراء را پذيرفته و حقى براى آنها در دارائى ثروتمندان واجب كرده بقول خود (٢٧٣- البقرة) از ان فقرائيست كه در راه خدا محاصره شدند، فرموده آنها را معاف دارند، و بآنها دستور آمادگى براى آنچه نتوانند و ندارند نداده.

(٣)

(و اما سبب مهيج)

(٤) كه فرموده مقصود. از آن قصديست كه داعى انسان است بهمه اعمال و خواهش دل او است آيا محل دركش دل اوست و هر كس يك كار دينى هم بكند كه دل بدان ندارد خدا هيچ عملى را از او نپذيرد جز با صدق نيت و از اين رو خداوند بگفته خود از منافقين گزارش داده كه: (١٦٦- آل عمران) بزبان خود ميگويند آنچه را در دل ندارند و خدا داناتر است بدان چه نهان ميدارند- سپس براى سرزنش مؤمنان بپيغمبرش نازل كرد (٢- الصف) أيا كسانى كه ايمان داريد چرا ميگوئيد آنچه را نميكنيد- الآية-