تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٨٧ - خطبه آن حضرت كه معروف بوسيله است

گرفتار حرمان و خذلان و نافرمانيست و از خود نيكو شمارد آنچه را از ديگرى بد دارد و بمردم عيب گيرد آنچه را خود بعمل آرد.

بدان اى پسر جانم كه هر كه شيرين‌سخن شد دوست داشتنى است خدا تو را براى هدايتش موفق دارد و از اهل طاعتش مقرر سازد بقدرت خود زيرا كه او جواد و كريم است.

(١)

خطبه آن حضرت كه معروف بوسيله است‌

(٢) (باندازه اقتضاى كتاب نوشتيم نه جز آن را) سپاس از آن خدائيست كه وهمها را در بند كرده است از اينكه بجائى برسند در باره او جز به همين كه او هست و همه خردها را در پرده داشته از اينكه ذات او را در خيال آورند زيرا از همانندى و هم شكلى بر فراز است، بلكه او است همان صرف هستى كه در حقيقت ذاتش تفاوتى نيست و در صفات كمالش تبعيض به شماره بندى راه ندارد. از همه چيزها جدا است نه بوسيله مسافت و در همه چيز اندر است نه بر وجه آميزش و ممازجت. دانش او به ابزار نيست علمش بخود ذاتست، ميان او و معلوم او علمى كه جز او باشد و بوسيله آن دانا بمعلوم باشد وجود ندارد. اگر گفته شود كه بوده است به اين معنى است كه وجودش ازلى است و اگر گفته شود هميشه هست به اين معنى است كه نابودى را در او راهى نيست، پس منزه باد خدا و پر برتر باد از گفته آنكه جز او را پرستد و معبود ديگرى جز او گيرد. او را سپاس‌گزاريم بدان سپاسى كه از خلقش براى خودش پسندد و پذيرش آن را بر خود ما بايست شمارد. و گواهم كه نيست شايسته پرستشى جز او، تنها است، شريك ندارد. و گواهم كه محمد بنده و رسول اوست، دو گواهند كه گفتار را برفرازند و