تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٣٤ - و كلمات قصارى در اين معانى از آن حضرت روايت شده

(١) ١٩- در دين خدا بينا و فهميده شويد. زيرا فهميدن دين كليد هر بينائيست و كمال عبادتست و سبب براى تحصيل درجات بلند است و مراتب جليله در دين و دنيا، و فضيلت فقيه دين فهم بر عابد مانند فضيلت خورشيد است بر كواكب، و هر كس در دينش فهميده نشود خدا هيچ عملى را از او نپسندد.

(٢) ٢٠- بعلى بن يقطين فرمود: كفاره كارمندى سلطان احسان ببرادران دينى است.

(٣) ٢١- هر آنچه مردم گناهان تازه كنند كه نميكردند خدا بلاهائى تازه بآنها دهد كه بحساب نمى‌آوردند.

(٤) ٢٢- هر گاه امير عادل باشد اجر دارد و تو را قدردانى او بايد، و هر گاه جائز باشد گناه بر او است و تو را صبر بايد.

(٥) ٢٣- ابو حنيفه گويد در دوران امام صادق ٧ بحج رفتم و چون بمدينه آمدم بخانه آن حضرت در آمدم و در دهليز نشستم بانتظار اجازه ورود ناگاه كودك نوپائى بيرون آمد باو گفتم اى پسر بچه شخص غريب كه در شهر شما آيد كجا قضاى حاجت كند؟ گفت آرام باش، سپس نشست و پشت بديوار داد و گفت از كناره نهرها و ميوه ريز درختها و سايه انداز مسجدها، و وسط جاده دورى كن، و پشت ديوارى نهان شو و جامه بالا زن رو بقبله و پشت بقبله مباش و هر جا خواهى قضاى حاجت كن، آنچه از اين كودك شنيدم مرا بشگفت آورد، باو گفتم: نامت چيست؟ گفت موسى بن جعفر بن محمد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب باو گفتم اى پسر بچه گناه از كيست؟ در پاسخ فرمود: از سه حال بيرون نيست يا از