تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٧ - آنچه در مختصر اين معانى از آن حضرت روايت شده است

(١) ٢٣- فرمود: زيبائى در زبانست.

(٢) ٢٤- فرمود: دانش را از مردم نربايند ولى دانشمندان ربوده شوند تا گاهى كك دانشمندى نماند و مردم سروران نادانى بگيرند، فتوى خواهند و آنان ندانسته فتوى دهند و گمراه باشند و گمراه كنند.

(٣) ٢٥- فرمود: بهترين جهاد امتم انتظار فرج است.

(٤) ٢٦- فرمود: مردانگى ما خاندان گذشت از كسى است كه بما ستم كند، و عطا بخشى بآن كه از ما دريغ كند.

(٥) ٢٧- فرمود: رشك آورترين دوستانم از امتم نزد من مرديست سبكبار بهره‌مند از نماز كه در نهان خوب پروردگارش را بپرستد، و در ميان مردم گمنام باشد، و روزيش باندازه گذرانست و بر آن شكيبا بماند، و بميرد ارثش اندك باشد و گريه‌كنانش اندك.

(٦) ٢٨- فرمود: بمؤمن رنج و دردى نرسد و نه غمى گرچه ملال خاطرى باشد جز اينكه خداوند بدان گناهانش را جبران كند.

(٧) ٢٩- فرمود: هر كه هر چه خواهد بخورد و هر چه خواهد بپوشد و هر چه خواهد سوار شود خدا باو نظر لطف نكند تا بمرگ اندر شود يا آن را وانهد و توبه كند.

(٨) ٣٠- فرمود: مؤمن بمانند يك خوشه گندم باشد كه يك بار بخاك افتد و يك بار برپا ايستد و كافر چون درختى سخت پيوسته بر پا است و شعور ندارد (كه سر بحق فرود آورد).

(٩) ٣١- از وى پرسش شد كدام مردم در دنيا در بلاى سخت‌تر باشند؟ در پاسخ فرمود: پيمبران‌