تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٦ - آنچه در مختصر اين معانى از آن حضرت روايت شده است

و آن سرا را دارد و آن ايمانست.

(١) ١٥- فرمود: رحم كنيد بر عزيزى كه خوار شده و توانگرى كه ندار شده و دانشمندى كه گرفتار نادانست.

(٢) ١٦- فرمود: در دو صفت بيشتر مردم فريب خورده باشند تندرستى و آسودگى (يعنى بآنها توجه ندارند) (٣) ١٧- فرمود: دلها در بند دوستى آن كسند كه نيكى بآنها كرده و دشمنى آنكه بدى بدانها كرده است (٤) ١٨- فرمود: ما گروه پيمبران مأموريم كه با مردم باندازه خردشان سخن كنيم.

(٥) ١٩- فرمود: ملعونست كسى كه رنج خود بر مردم اندازد.

(٦) ٢٠- فرمود: عبادت هفت جزء است و برتر همه كسب حلال است.

(٧) ٢١- فرمود: راستى خدا بزور فرمانبردارى نشود و مغلوب نافرمانى هم نيست و از سرپرستى بنده‌ها دست نكشيده ولى او است توانائى بخش هر چه بنده‌ها را بر آن توانا كرده و او است مالك هر ملكى كه بدانها داده، راستى اگر همه بنده‌ها پيوسته در طاعت خدا باشند مانعى و جلوگيرى ندارد و اگر گرد نافرمانى گردند و خدا خواهد ميان آنها و نافرمانى حائل شود تواند كرد و چنين نيست كه هر كه تواند ميان تو و كردار تو حايل شود و اين كار را نكرد و او كار خود را انجام داد او باشد كه وى را در آن كار در آورده باشد (زيرا قدرت بر منع مايه اسناد فعل نشود).

(٨) ٢٢- فرمود: هنگامى كه پسرش ابراهيم جان ميداد: اگر نبود كه در گذشته پيش فرستاده بجا مانده است و آخر باول ميرسد ما بر تو غمنده بوديم اى ابراهيم، سپس چشمش اشكين شد و فرمود ٦ ديده اشك ميريزد و دل غمنده مى‌شود و ما نگوئيم جز آنچه پسند خدا است و راستى كه اى ابراهيم ماها بتو غمناكيم.