تحف العقول ت کمره‌ای - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٣٢ - و از سخنان آن حضرت است كه برخى شيعه آن را نثر الدرر ناميده

(١) ٣٠- نعمت نپايد مگر با سه چيز: فهم آنچه خداى سبحان را در باره آن شايد، شكرگزارى از نعمت، و عيب نكردن آن.

(٢) ٣١- سه‌اند كه هر كه بيكى از آنها گرفتار شد آرزوى مرگ كند: فقر پى در پى، محروميت رسوا، و دشمن چيره.

(٣) ٣٢- هر كه از سه تا رو گرداند بسه تا گرفتار شود: هر كه از سازش روگرداند بى‌ياور بماند، هر كه از خوبى روگرداند پشيمان گردد، و هر كس بدوستان خود نيفزايد زيان برد.

(٤) ٣٣- هر كس بايد از سه چيز دورى كند: همراهى با بدان، گفتگوى با زنان، همنشينى با بدعت‌گذاران.

(٥) ٣٤- سه‌اند كه دليل بزرگوارى شخصند: خوشخوئى، فرو خوردن خشم، و ديده فروهشتن.

(٦) ٣٥- هر كه بسه چيز اعتماد كند فريب خورده: نشدنى را باور كند، به غير معتمد تكيه كند، و در آنچه از آتش نيست طمع كند.

(٧) ٣٦- هر كس سه چيز را بكار بندد دنيا و دينش را تباه كند: بدگمان باشد، گوش بهر كس بدهد و اختيارش را بدست زنش بدهد.

(٨) ٣٧- بهترين پادشاه كسى است كه سه خصلت دارد: مهربانى، بخشش، و عدالت.