ترجمه اصول کافي شيخ کليني - کمره‌اي، شيخ محمد باقر - الصفحة ٧٢٦ - شرحها

خدا پسنديده‌تر است از آنچه محمد (ص) بدان دعوت مى‌كند و گفته شده در باره حيى بن اخطب و كعب بن اشرف و جمعى از يهود است كه به مكه رفتند و با قريش براى نبرد با رسول خدا (ص) هم پيمان شدند، قريش به آنها گفتند: شما اهل كتاب هستيد و به محمد از ما نزديكتريد و از نيرنگ شما در امان نيستيم بايد به معبودان ما سجده كنيد تا به شما مطمئن شويم و يهود اين كار را كردند، جبت در اصل نام بت مخصوصى بوده و در هر معبودى جز خدا استعمال شود و گفته‌اند كه از جبس باز گرفته شده و آن كسى است كه خيرى ندارد سين آن بدل به تاء شده، طاغوت به هر باطلى گويند بت باشد يا چيز ديگر تا آنكه گويد بنا بر تأويل امام (ع) جبت و طاغوت اول و دوم باشند و مقصود از «الذين كفروا» سائر خلفاء جور و اين منافات با شأن نزول آيه ندارد زيرا چون خدا مخالفان رسول را ذم و لعن كرده، اين ذم و لعن در مخالفان اهل بيت هم جارى است. تا اينجا كلام مجلسى است.

ولى اگر جبت و طاغوت بر خلفاء جور تطبيق شود بايد مقصود از «الذين كفروا» تابعان آنها باشد نه سائر خلفاء جور.

مجلسى (ره) از طبرسى در مردم محسود چند قول نقل كرده:

الف- شخص پيغمبر (ص) كه بواسطه مقام نبوت به او حسد بردند و بواسطه آنكه نُه (٩) زن بر او حلال شد و به آنها ميل داشت، گفتند: اگر پيغمبر بود چنين نبود، خداى سبحانه بيان كرد كه نبوت در خاندان ابراهيم تازه نيست.

ب- مقصود از محسودين پيغمبر و آل او است كه از امام باقر (ع) روايت شده و فضلى كه در پيغمبر (ص) سبب حسد است نبوت است و در آل او مقام امامت. شرح از طبرسى: مقصود از علامات، نشانه‌هاى راه است و بعضى گفته‌اند: علامات، كوهها است در روز و اختران در شب، و بعضى‌