ـ ابو مفضل محمد بن مطلب شيبانی; و به قول ابو جعفر طوسی وی کثير الرواية بود[١] و از ثقات محمد بن ابی عبدالله در کتاب امالی او است که آن را در نسخه‌ای با تاريخ کتابت سال ٣٠٩ق، ديده است.[٢]

ـ محمد بن جرير بن رستم طبری امامی، شيخ ثقه.[٣]

ـ سعد بن عبدالله ثقه و عادل و بر اين دو وصف اتفاق وجود دارد.[٤]

ـ ابو حسن زيد بن جعفر محمدی، شريف جليل.

ـ ابو عبدالله حسين بن عبيدالله غضایری، شيخ ثقه فقيه فاضل. [٥]

ـ ابن ابی عمير بي‌بدليل و يگانة روزگار خود. [٦]

ـ قريش بن يسع بن مهنا علوی مدنی، سيد سعيد (رض).[٧]

ـ علی بن محمد بن علی بن حسين بن عبد الصمد تميمی، شيخ سعيد (رض).

ـ علی بن ابراهيم بن هاشم قمی، ثقه صالح (رض).[٨]

ـ ابو محمد جعفر بن احمد قمی از اعيان عظيم الشأن.[٩]

ـ محمد بن احمد بن عبدالله قمی، جليل القدر.[١٠]

ـ ابو عبدالله محمد بن ابراهيم بن جعفر نعمانی ثقه.[١١]

ـ ابو العباس عبدالله بن جعفر حميری ثقه و شيخ و چهرة شاخص قمی‌ها. ابو جعفر طوسی در الفهرست و نجاشی در اسماء المصنفين چنين گفته‌اند.[١٢]

ـ کعب الاحبار و عبدالله بن سلام از خواص علی٧ بودند و توقف در اخبار آنها، چنان که برخی از اهل علم شيعه اهل بيت برآن‌اند، درست نيست.[١٣]

ـ ابن طاووس از عمر بن عبدالعزيز، در هنگام نقل از کتاب الفتن سليلی فراوان مدح می‌کند. وی در اين باره به احاديثی از مصادر شيعه و اهل سنت استدلال کرده است. حديث شماره ٣٤٨ و ٣٤٩ از برخی اصول الشيعه و حديث شماره٣٥٠ ـ که آن را از تاريخ ابن الاثير و حديث شماره ٣٥١ از کتاب حماد بن عثمان ذی الناب نقل کرده است، شواهد ياد شده را تشکيل می‌دهد.[١٤]

[١]. فلاح السائل، ج١، ص‌١٤ و ص١٥.

[٢]. همان، ج١، ص‌١٥.

[٣]. همان، ج١، ص١٦.

[٤]. همان، ج١، ص٧٢.

[٥]. همان، ج١، ص٥٥.

[٦]. همان، ج١، ص٥٨.

[٧]. همان، ج٢، ص٣٥.

[٨]. همان، ج١، ص١٣٨.

[٩]. الدروع الواقية، ص٧٨.

[١٠]. فرج المهموم، ص‌٨٦.

[١١]. اقبال الاعمال، ج٣، ص١١٣.

[١٢]. همان، ج٢، ص٢٠٢.

[١٣]. الدروع الواقیة، ص٩٧.

[١٤]. اقبال الاعمال، ج٣، ص٣٣٩.