علامه طباطبايي، پس از نقل روایت فوق، می‌نویسد که با فرض صحت روایت، نباید پنداشت که مفاد آن با عموم آیه منافات دارد؛ زیرا مسلّم است که عدد مفهوم ندارد و اگر کسى بگوید فلان مقدار پول دارم، دلیل بر این نیست که بیشتر ندارد. این پنج موردی که در حدیث از آن یاد شده است، همگی به یک معنا بازمی‌گردد و آن عبارت است از علم به حوادث قبل از این‌که حادث شوند، و آشکار است که حوادث تنها همین پنج امر مذکور در روایات نیست، بلکه خود آیه دلالت بر مصادیق دیگرى نیز دارد.[٢]

نمونۀ دیگر، حدیثی است که سیوطی در الدر المنثور از ابی بن کعب نقل می‌کند:

نسایى و عبداللَّه بن احمد در کتاب زوائد المسند، و ابن‌جریر و ابن منذر و ابن ابى‌حاتم و ابن مردویه و بیهقى در کتاب شعب الإیمان، از ابى بن کعب، از رسول خدا٦ در تفسیر عبارت Gوَ ذَکرْهُمْ بِأَیامِ اللَّـهِF[٣] نقل کرده‌اند که فرمود: یعنى نعمت‌هاى خدا.[٤]

علامه طباطبايي، پس از اشاره به بیان برخی مصادیق، می‌نویسد که نظیر این روایت را طبرسى و عیاشى از امام صادق٧ روایت کرده‌اند.[٥] نمونۀ دیگر، روایاتی است که علامه طباطبايي از الدر المنثور ذیل آیۀ Gقُوا أَنْفُسَکمْ وَ أَهْلِیکمْ ناراًF[٦] نقل می‌کند. در حدیثی آمده است که پیامبر٦ آیۀ فوق را تلاوت کرد. مردمی که در آنجا بودند، از آن حضرت چگونگی نگهداری زن و فرزندان از آتش را جویا شدند. پیامبر٦ در پاسخ به ایشان فرمود که بدان‌چه خدا دوست مى‌دارد، امرشان کنید و از آنچه خدا کراهت دارد، نهى کنید. سیوطی در حدیث دیگری از امام علی٧ در تفسیر این آیه نقل می‌کند که خود و زن و بچه خود را تعلیم خیر دهید، و آنان را ادب نمایید.[٧] بی‌گمان، باید گفت که در دو حدیث مذکور مصادیقی از ایمنی خانواده از عذاب آتش بیان شده است.

بیان مصادیق فقرات آیۀ مباهله،[٨] برتری و فضیلت پیامبر٦ بر سایر پیامبران الهی،[٩] مصادیق امر الهی بر صبر در آیۀ ٢٠٠ سورۀ مبارکۀ آل‌عمران،[١٠] مصادیق گناهان کبیره در قرآن کریم[١١] و یادکرد مصادیق قاعدۀ استدراج[١٢] با استفاده از روایات اهل‌سنّت نمونه‌های دیگر از این دست است.[١٣]

[١]. ابولبابه از طايفه اوس بود و با یهودیان قرظي سابقه دوستي داشت و به همین جهت وقتي به پیشنهاد خود یهودیان و اجازه رسول خدا٦ به میان قلعه رفت، زن‌ها و کودکان دورش را گرفتند و فریاد به گریه و شیون بلند کردند. ابو لبابه تحت تاثیر قرار گرفت و با علم به این‌که نباید اسرار را به دشمن گفت، اشاره به گلوي خود کرد که همه شما کشته مي‌شوید و از قلعه بیرون آمد؛ در حالي که از کردار خود پشیمان شده بود، یکسره به مدینه رفت و خود را به ستوني بست و گفت: خود را آزاد نمي‌کنم تا توبه‌ام قبول شود.

[٢]. الدر المنثور، ج٢، ص٢٩١.

[٣]. مواهب الرحمن، ج‌١١، ص٣٠٨؛ المیزان، ج‌٥، ص٣٨٧.

[٤]. سوره آل عمران، آيه ٦١.

[٥]. المیزان، ج‌٣، ص٢٣٤ و ٢٣٥. براي موارد دیگر ر.ک: مجمع البیان، ج٢، ص٨١٠؛ ج٦، ص٩٤؛ ج٧، ص٢٣٩؛ ج١٠، ص٨١٢؛ زیدة التفاسیر، ج٢، ص٦٩؛ ج٤، ص٢٢٩؛ ج٧، ص٥٠٤؛ المیزان، ج٣، ص٣٣٧؛ ج٤، ص٢٦٧؛ ج٥، ص١٧، ١٤٣ و ١٤٤، ١٩٠، ٣٨٦ و ٣٨٧؛ ج٦، ص١٣٢ و ١٣٣؛ ج٧، ص٣٣٤ و ٣٣٥؛ ج١٢، ص١٤٨ و ١٤٩، ١٧٦، ٢٢٢ و ٢٢٣؛ ج١٨، ص١٥٢؛ ج١٩، ص٧٧ و ٧٨، ٢٦٩؛ ج٢٠، ص١١٧، ٣٥٥؛ تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، ج٩، ص٣٣٨؛ ج١١، ص١٢٣؛ ج١٤، ص٤٢٣.

[٦]. سوره أنعام، آيه ٥٩.

[٧]. ر.ك: الدر المنثور، ج٣، ص١٥.

[٨]. المیزان، ج‌٧، ص١٤٨.

[٩]. سوره إبراهیم، آيه ٥.

[١٠]. ر.ك: الدر المنثور، ج٤، ص٧٠.

[١١]. المیزان، ج‌١٢، ص١٩.

[١٢]. «خودتان و کسانتان را از آتش حفظ کنید» (سوره تحریم، آيه٦).

[١٣]. المیزان، ج١٩، ص٣٤١. این دو روایت را در الدر المنثور ر.ك: ج٦، ص٢٤٤.