موسوعة الإمام الخميني 49 (شرح حديث جنود عقل و جهل) - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١٦٦ - فصل سوم در تحصيل فضيلت عدالت

نفسانيه، به‌كلّى زايل نشد، در اهوال و عذاب‌هاى روز قيامت و مواقف پنجاه‌گانه‌ [١] آن واقع شود و در تحت فشارها و عذاب‌هاى بيشترى واقع گردد تا بلكه امر، به عذاب سخت جهنم منتهى نشود، و اگر در اين مواقف هولناك نيز نور فطرت غلبه نكرد، كار منتهى به جهنم شود؛ چنانچه گفته‌اند: «آخِرُ الدَّواءِ الْكَيّ» [٢]؛ آخرين معالجه داغ كردن است.

پس در عذاب‌هاى گوناگون جهنم او را در طبقات آن محبوس كنند تا غلّ و غشّ از باطن نفس و فطرت پاك شود و طلاى خالص فطرة اللَّه- كه لايق دار كرامت حق است- پيدا شود و از اجناس غريبه خالص گردد؛ وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌ [٣]، و كيفيت اين نَزْع، در اشخاص، مختلف است حسب اختلاف كمال و نقص ملكات.

[١] ر. ك: بحار الأنوار، ج ٧، ص ١٢٦، حديث ٣ و ٥.

[٢] نهج البلاغة، ص ٢٤٣، خطبه ١٦٨.

[٣] هركينه‌اى را از دل‌هاى ايشان بر كنديم، بر تخته‌ها روبروى هم قرار گرفته‌اند». (الحجر (١٥): ٤٧)