یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٦ - حقیقت توبه

یادداشتهای استاد مطهری، ج ١١، ص: ٤٦

شده، مراجعه شود.

این قیام و انقلاب، دلیل بر وجود عناصری صالح و لایق است.

کسی هم موفق به توبه میشود که تمام وجودش فاسد و مرده نباشد، وجدانی و عقلی در یک گوشه زنده بوده باشند.

چطور میشود از نظر روحی که انسان از تمادی در گناه خسته میشود و توبه میکند؟ این خود یک مسئلهای است که فعلًا نمیتوان در اینجا بحث کرد [١]. در قرآن چند مورد بعد از توبه کلمه «اصلاح» آمده، مثل آیه ٣٨ و ٣٩ از سوره مائده:

و السارق و السارقة فاقطعوا أیدیهما جزاء بما کسبا نکالًا من اللَّه و اللَّه عزیز حکیم. فمن تاب من بعد ظلمه و أصلح فان اللَّه یتوب علیه.

پس آدمی باید مصلح و خودخور باشد. از اینجا معلوم میشود که ظهور مصلحین اجتماعی به منزله توبه اجتماع است.

و همچنین است آیه ١٥٩ و ١٦٠ سوره بقره:

ان الذین یکتمون ما انزلنا من البینات و الهدی من بعد ما بیناه للناس فی الکتاب اولئک یلعنهم اللَّه و یلعنهم اللاعنون. الّا الذین تابوا و اصلحوا و بینوا فاولئک اتوب علیهم و انا التواب الرحیم.

و همچنین آیه ٨٩ از سوره آل عمران:

الّا الذین تابوا من بعد ذلک و اصلحوا فان اللَّه غفور رحیم.

ایضاً سوره احقاف، آیه ١٥: