مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٣ - منطقی ترین بیان برای خداشناسی در قرآن

از یک افق بالاتری این مسائل بر زبان او جاری شده است و زبان او وسیلهای بوده است برای یک بیان عالیتر، و بلکه وجود او و قلب و روح او یک وسیلهای بوده است که این مطالب از جای دیگر بیاید و واقعا برای بشر راهنما واقع شود. از این مطلب میگذریم.

بحث دیگری داریم که در جلسه بعد [١] ان شاءاللَّه بگوییم و آن این است که [آیا] قرآن از نظر بیان مسائل تاریخی [بیان اعجاز آمیزی دارد یا نه؟] البته میدانیم که قرآن به عنوان تاریخ، هیچ مطلبی را بیان نکرده بلکه پرهیز کرده است که یک مطلب به شکل تاریخی باشد. اشاره میکند به جنبههای آموزندگی تاریخهای گذشته، ولی قهرا نکاتی از تواریخ گذشته هم در قرآن آمده است.

آیا در اینها چیزی پیدا میشود که قرآن یک بیان اعجازآمیزی داشته باشد؟ یعنی یک مطلب تاریخی را به گونهای بیان کرده باشد که در آن زمان آن را نمیشناختند و بعدها کاوشها و تحقیقات بشر نظر قرآن را تأیید کرده است؛ آیا چنین چیزی در قرآن پیدا میشود یا نه؟ که اگر بتوانیم چنین چیزی پیدا کنیم باز نمونه دیگری است از اعجاز قرآن، یعنی نمونه دیگری است از اینکه قرآن فکر شخصی پیغمبر به عنوان یک انسان عادی نیست، بلکه قرآن وحیی است که از افق بالاتر بر پیغمبر نازل میشده است.

- در مورد این مسأله که فرمودید مسیحیها ایمان را یک مسأله جدا میدانند ما این موضوع را در اسلام هم در بعضی موارد میبینیم، یکی آنجا که میگوید: «الْعِلْمُ نورٌ یقْذِفُهُ اللَّهُ فی قَلْبِ مَنْ یشاءُ» و بعد هم یک دسته دیگر میگویند: