مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٤ - منطقی ترین بیان برای خداشناسی در قرآن

حدیث است. اتفاقا یک حدیث هم بیشتر نیست. ممکن است کسی بگوید ما حدیث را قبول نداریم.

ولی نه، اصلا در خود قرآن مسأله الهام و اشراق و نور معنوی که به قلب انسان القاء میشود، آمده اما نه به این صورت که آن یک حساب دارد و حساب علم و عقل انسان حساب جداگانه است که نتیجهاش این باشد که تو اگر میخواهی به ایمان برسی عقلت را رها کن.

قرآن هرگز نمیگوید اگر میخواهی ایمان پیدا کنی عقلت را رها کن که مانع ایمان است. قرآن ایندو را با یکدیگر منافی نمیبیند، میگوید که تو از طریق عقل خودت قدم بردار و از طریق تهذیب نفس هم قدم بردار و از ایندو به یک نتیجه خواهی رسید. قرآن آیاتی دارد- همینهایی که خواندیم- که بشر را دعوت به علم یعنی کشف قوانین طبیعت میکند و اینها را مؤیدی برای خداشناسی میداند؛ در عین حال این مطلب هم در قرآن هست:«إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ یجْعَلْ لَکمْ فُرْقاناً» [١] یعنی اگر تقوای الهی پیشه کنید خداوند در دل شما یک مایه تمیز قرار میدهد. این همان نور الهامی است. اما نمیگوید اگر میخواهی به این برسی آن را رها کن. اینکه در شعر آمده است که: