مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨٠ - مال خدیجه و شمشیر علی علیه السلام

پرهیز از خشونت در دعوت و تبلیغ

دعوت نباید توأم با خشونت باشد، و به عبارت دیگر دعوت و تبلیغ نمیتواند توأم با اکراه و اجبار باشد. مسألهای است که خیلی میپرسند: آیا اساس دعوت اسلام بر زور و اجبار است؟ یعنی ایمان اسلام اساسش بر اجبار است؟ این، چیزی است که کشیشهای مسیحی در دنیا روی آن فوق العاده تبلیغ کردهاند. اسم اسلام را گذاشتهاند «دین شمشیر» یعنی دینی که منحصراً از شمشیر استفاده میکند. شک ندارد که اسلام دین شمشیر هم هست و این کمالی است در اسلام نه نقصی در اسلام، ولی آنها که میگویند «اسلام دین شمشیر» میخواهند بگویند ابزاری که اسلام در دعوت خودش به کار میبرد شمشیر است، یعنی چنانکه قرآن میگوید:

«ادْعُ الی سَبیلِ رَبِّک بِالْحِکمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتی هِی احْسَنُ.» [١]

آنها میخواهند اینطور وانمود کنند که دستور پیغمبر اسلام این بوده: «ادْعُ بِالسَّیف». حالا کسی نیست بگوید پس چرا قرآن گفته است: «ادْعُ الی سَبیلِ رَبِّک بِالْحِکمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ جادِلْهُمْ بِالَّتی هِی احْسَنُ» و در عمل هم پیغمبر چنین بوده است؟ یک نوع خَلط مبحثی میکنند، بعد میگویند اسلام دین ادْعُ بِالسَّیف است، دعوت و تبلیغ کن با شمشیر. حتی در بعضی از کتابهایشان به پیغمبر اکرم اهانت میکنند، کاریکاتور مردی را میکشند که در یک دستش قرآن است و در دست دیگرش شمشیر، و بالای سر افراد ایستاده که یا باید به این قرآن ایمان بیاوری و یا گردنت را میزنم. کشیشها از این کارها در دنیا زیاد کردهاند.

مال خدیجه و شمشیر علی علیه السلام

این را هم به شما عرض کنم: گاهی خود ما مسلمانان حرفهایی میزنیم که نه با تاریخ منطبق است و نه با قرآن، با حرفهای دشمنها منطبق است؛ یعنی حرفی را که یک جنبهاش درست است به گونهای تعبیر میکنیم که اسلحه به دست دشمن