به سه دسته تقسیم میکند و سپس از اینکه انسانهای لایقی نمییابد که اسرار فراوانی که در سینه انباشته دارد بدانان بسپارد، اظهار دلتنگی میکند. اما در آخر سخن خود میگوید: البته چنین نیست که زمین بکلی از مردان الهی آنچنان که علی آرزو دارد خالی بماند؛ خیر، همواره و در هر زمانی چنین افرادی هستند هر چند کماند:

اللَّهُمَّ بَلی لا تَخْلُوالْارْضُ مِنْ قائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّةٍ امّا ظاهِراً مَشْهوراً وَ امّا خائِفاً مَغْموراً، لِئَلّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیناتُهُ، وَ کمْ ذا وَ اینَ؟ اولئِک وَاللَّهِ الْاقَلّونَ عَدَداً وَالْاعْظَمونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْراً، یحْفَظُاللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ وَ بَیناتِهِ، حَتّی یودِعوها نُظَرائَهُمْ، وَ یزْرَعوها فی قُلوبِ اشْباهِهِمْ. هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلی حَقیقَةِ الْبَصیرَةِ وَ باشَروا رَوْحَ الْیقینِ وَاسْتَلانوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفونَ وَ انِسوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجاهِلونَ وَ صَحِبُوا الدُّنْیا بِابْدانٍ ارْواحُها مُعَلَّقَةٌ بِالَمحَلِّ الْاعْلی. اولئِک خُلَفاءُ اللَّهِ فی ارْضِهِ وَ الدُّعاةُ الی دینِهِ، اهْ اهْ شَوْقاً الی رُؤْیتِهِمْ [١].

چرا، زمین هرگز از حجت (خواه ظاهر و آشکار یا ترسان و پنهان) خالی نیست، زیرا حجتها و آیات الهی باید باقی بمانند. اما چند نفرند و کجایند؟

آنان به خدا قسم از نظر عدد از همه کمتر و از نظر منزلت در نزد خدا از همه بزرگترند. خداوند به وسیله آنها دلایل خود را نگهداری میکند تا آنها را نزد مانندهای خود بسپارند و در دل امثال خود بذر آنها را بکارند. علم از غیب و باطن در منتهای بصیرت بر آنها هجوم کرده است، به روح یقین پیوستهاند، آنچه بر اهل تنعم دشوار است بر آنها آسان است، و آنچه مایه وحشت جاهلان است مایه انس آنان است، دنیا و اهل دنیا را با بدنهایی همراهی میکنند که روحهای آن بدنها در جای دیگر است و به عالیترین جایگاهها پیوسته است. آری جانشینان خدا در زمین خدا و دعوت کنندگان مردم به دین خدا ایناناند. آه آه، چقدر آرزوی دیدن اینها را دارم.

[١]. نهج البلاغه، حکمت ١٣٩.