مسعودی است) هنوز باقی است، و معروف است خانههایی در مصر، کوفه و اسکندریه بنا کرد. ثروت زبیر بعد از وفات پنجاه هزار دینار پول نقد و هزار اسب و هزارها چیز دیگر بود. خانهای که طلحة بن عبد اللَّه در کوفه با گچ و آجر و ساج ساخت هنوز (در زمان مسعودی) باقی است و به دارالطلحتین معروف است. عایدات روزانه طلحه از املاکش در عراق هزار دینار بود. در سرطویله او هزار اسب بسته بود. پس از مردنش یک سی ودوم ثروتش هشتادوچهار هزار دینار برآورد شد.».

مسعودی نظیر همین ثروتها را برای زیدبن ثابت و یعلی بن امیه و بعضی دیگر مینویسد.

بدیهی است که ثروتهای بدین کلانی از زمین نمیجوشد و از آسمان هم نمیریزد؛ تا در کنار چنین ثروتهایی فقرهای موحشی نباشد، چنین ثروتها فراهم نمیشود. این است که علی علیه السلام در خطبه ١٢٩ پس از آنکه مردم را از دنیاپرستی تحذیر میدهد میفرماید:

وَ قَدْ اصْبَحْتُمْ فی زَمَنٍ لا یزْدادُ الْخَیرُ فیهِ الّا ادْباراً وَ لَاالشَّرُّ الّا اقْبالًا وَ لَا الشَّیطانُ فی هَلاک النّاسِ الّا طَمَعاً. فَهذا اوانٌ قَوِیتْ عُدَّتُهُ وَ عَمَّتْ مَکیدَتُهُ وَ امْکنَتْ فَریسَتُهُ. اضْرِبْ بِطَرْفِک حَیثُ شِئْتَ مِنَ النّاسِ، فَهَلْ تُبْصِرُ الّا فَقیراً یکابِدُ فَقْراً اوْ غَنِیاً بَدَّلَ نِعْمَةَ اللَّهِ کفْراً اوْ بَخیلًا اتَّخَذَ الْبُخْلَ بِحَقِّ اللَّهِ وَفْراً اوْ مُتَمَرِّداً کأنَّ بِاذُنِهِ عَنْ سَمْعِ الْمَواعِظِ وَقْراً؟ اینَ خِیارُکمْ وَ صُلَحاؤُکمْ وَ اینَ احْرارُکمْ وَ سُمَحاؤُکمْ؟ وَ اینَ الْمُتَوَرِّعونَ فی مَکاسِبِهِمْ وَ الْمُتَنَزِّهونَ فی مَذاهِبِهِمْ؟.

همانا در زمانی هستید که خیر دائماً واپس میرود و شر همی به پیش میآید و شیطان هر لحظه بیشتر به شما طمع میبندد. اکنون زمانی است که تجهیزات شیطان (وسایل غرور شیطانی) نیرو گرفته و فریب شیطان در همه جا گسترده شده و شکارش آماده است. نظر کن، هر جا میخواهی از زندگی مردم را تماشا کن؛ آیا جز این است که یا نیازمندی میبینی که با فقر خود دست و پنجه نرم میکند و یا توانگری کافر نعمت یا ممسکی که