یکی از جملههایی که تقریباً همه گفتهاند این است (ولی این تعبیر مال یکی از آنهاست): «کانَ رَسولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیهِ و الِهِ خَفیفَ الْمَؤونَةِ». پیغمبر اکرم در زندگی، روش سادگی را انتخاب کرده بود. در همه چیز: در خوراک، در پوشاک، در مسکن و در معاشرت و برخورد با افراد روشش سادگی بود؛ در تمام خصوصیات از اصل سادگی و سبک بودن مؤونه استفاده میکرد و این اصلی بود در زندگی آن حضرت. پیغمبر از به کار بردن روش ارعاب- که خودش یک روشی است- اجتناب میکرد. اغلب، قدرتمندان عالم از روش ارعاب استفاده میکنند، و برخی روش ارعاب را به حدی رساندهاند که میگویند کسی فکر هم نباید بکند.

در کتابی که چند سال پیش میلوان جیلاس نوشته بود خواندم- و در تاریخ دیگری نخواندم- که محمدخان قاجار در وقتی که در کرمان بود و آن قتل عامها را کرد و آنهمه مردم را کور کرد و آنهمه قناتها را پر کرد و آنهمه خرابکاری کرد که واقعاً عجیب است، روزی یکی از سربازها آمد به او گزارش داد که فلان سرباز یا افسر تصمیم دارد تو را به قتل برساند. دستور داد تحقیق کنند. وقتی تحقیق کردند معلوم شد که دروغ است، بین این سرباز و آن سرباز یا افسر سر یک دختر رقابتی بوده و آن سرباز یا افسر آن دختر را گرفته و این برای اینکه بتواند از او انتقام بگیرد آمده چنین گزارش غلطی داده است. فتحعلی شاه که اسم کوچکش باباخان است در آن زمان ولیعهدش بود. (خودش که بچه نداشت، برادر زادهاش است). به فتحعلی شاه یعنی به باباخانِ آن وقت گفت: باباخان! برو در این قضیه تحقیق کن. وقتی رفت تحقیق کرد دید قضیه از این قرار و دروغ است. محمدخان گفت: حالا به عقیده تو ما چه بکنیم؟ گفت: معلوم است، این بابا گزارش دروغ داده، باید مجازات بشود. گفت:

آنچه تو میگویی، با منطق عدالت حرف درستی است ولی با منطق سیاست درست نیست. از نظر منطق عدالت، همین حرف درست است؛ او مقصر است و باید مجازات بشود. ولی هیچ فکر کردهای در این چند روز که تو داری در اطراف این قضیه تحقیق میکنی همهاش سخن از کشتن محمدخان قاجار است، همهاش