غرضم این است: یکی از راههایی که از آن راه بر دین از جنبههای مختلف ضربه وارد شده است، رعایت نکردن این اصل است که ما همانطور که هدفمان باید مقدس باشد، وسایلی هم که برای این هدف مقدس استخدام میکنیم باید مقدس باشد. مثلًا ما نباید دروغ بگوییم، نباید غیبت کنیم، نباید تهمت بزنیم؛ نه فقط برای خودمان نباید دروغ بگوییم، به نفع دین هم نباید دروغ بگوییم، یعنی به نفع دین هم نباید بیدینی کنیم، چون دروغ گفتن بیدینی است. به نفع دین دروغ گفتن، به نفع دین بیدینی کردن است. به نفع دین تهمت زدن، به نفع دین بیدینی کردن است. به نفع دین غیبت کردن، به نفع دین بیدینی کردن است. دین اجازه نمیدهد ولو به نفع خودش ما بیدینی کنیم. «ادْعُ الی سَبیلِ رَبِّک بِالْحِکمَةِ وَ الْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ». ببینید سیره تبلیغی پیغمبر اکرم- که از مهمترین سیرههای ایشان است- چگونه بوده! پیغمبر، اسلام را چگونه تبلیغ کرد، چگونه ارشاد و هدایت کرد؟ بعداً- ان شاء اللَّه- درباره سیره تبلیغی رسول اکرم صحبت میکنم و عرایضی عرضه میدارم.

علی علیه السلام و بستن آب به روی دشمن

ما واقعاً باید در احوال پیشوایان بزرگ دینمان یعنی در احوال معصومین تأمل و تفکر کنیم، ببینیم آنها چگونه بودند. این خیلی فکر دارد: جنگ صفّین در یکی از کرانههای فرات رخ داد. اصحاب معاویه «شریعه» یعنی محلی را که میشد آب برداشت میگیرند. بعد علی علیه السلام وارد میشود. اصحابش بیآب میمانند. [پیکی را] نزد معاویه میفرستد که آخر ما اول برای مذاکره و صحبت کردن آمدهایم، بلکه خداوند با مسالمت این مشکل را از میان مسلمین بردارد و حل کند؛ چرا دست به چنین کاری زدی؟ ولی معاویه که فکر میکند پیروزی بزرگی به دست آورده گوشش بدهکار نیست. وقتی که امیرالمؤمنین میبیند که فایده ندارد، دستور حمله میدهد و همان روز به شام نرسیده، اصحاب معاویه رانده میشوند و اصحاب علی علیه السلام شریعه را میگیرند. بعد اصحاب میگویند: ما حالا دیگر مقابله به مثل میکنیم و اجازه نمیدهیم اینها آب بردارند. علی علیه السلام میگوید: ولی من این کار را نمیکنم چون آب یک چیزی است که خدا آن را برای کافر و مسلمان قرار داده. این کار دور از شهامت و فتوّت و مردانگی است. آنها چنین کردند، شما نکنید. علی نمیخواهد پیروزی را به بهای یک عمل ناجوانمردانه به دست بیاورد.