مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٥ - عمق کلام پیغمبر صلی الله علیه و آله

تاریخ بوده است. و عدهای از مسیحیهای جغرافیایی- نه مسیحیای که ایمانی هم به مسیح داشته باشد- اساساً میگویند: آیا مسیحی در دنیا وجود داشته یا مسیح یک شخصیت افسانهای است و او را ساختهاند؟ اصلًا در وجود مسیح شک میکنند. البته این حرف از نظر ما چرند است. قرآن [وجود مسیح را] تأیید کرده و ما از آن جهت که به قرآن ایمان داریم، در این مطلب شک نداریم. [همچنین اینکه] حواریین عیسی چه کسانی بودند؟ انجیل در چه تاریخی و چند صدسال بعد از عیسای مسیح به صورت کتاب درآمد؟ چند انجیل بود؟ اینها همه مخدوش است. ولی برای ما مسلمین، این منبع، چه منبع گفتار و چه منبع رفتار پیغمبر اکرم به صورت دو منبع بسیار مسلّم و تا شعاع بسیار زیادی قطعی- نه فقط ظنّی قابل اعتماد- وجود دارد.

این مطلبی بود که در مقدمه این بحث خواستم عرض کنم.

حال، آنچه ما موظفیم از وجود پیغمبر اکرم استفاده کنیم، هم در گفتار است و هم در رفتار، هم در قول است و هم در فعل؛ یعنی سخنان پیغمبر برای ما راهنما و سند است و باید از آن بهره بگیریم، و همچنین فعل و رفتار پیغمبر. در اینجا باید توضیحی برای این مطلب عرض کنم. اول این بحث را راجع به سخن و گفتار بکنم تا بعد در رفتار هم بتوانم توضیح بدهم.

عمق کلام پیغمبر صلی الله علیه و آله

عمده در کلمات بزرگان این است که نکات بسیار دقیقی که در این کلمات گنجانیده شده است، افراد بتوانند درک کنند، خصوصاً که پیغمبر اکرم درباره سخنان خودش فرمود (و عمل هم نشان داد):

اعْطیتُ جَوامِعَ الْکلِمِ [١].

خدا به من کلمات جامعه داده است.

یعنی خدا به من قدرتی داده است که با یک سخن کوچک یک دنیا مطلب میتوانم بگویم.