کنم، دلیلی ذکر کنم بیحقیقت و دروغ، بعد معلوم بشود که این دلیلی که من آوردم و راهی که برای دعوت مردم به حقیقت طی کردم دروغ بوده و اصلًا من با دروغ مردم را با ایمان کردم، این ضربهای به ایمان میزند که دیگر التیام پذیر نیست.

پس سخن ما در موضوع تبلیغ بود. قبلًا مثالی عرض کردم که بعضی میگویند در راه تقویت ایمان، تهمت هم به اهل بدعت بزنید و به عبارت دیگر برای تقویت ایمان، به اهل بدعت هر دروغی میخواهید ببندید. آنها میخواستند یک چراغ سبز به اصطلاح داشته باشند، به بهانه اینکه هدف ما ایمان است و هر وقت هدف ایمان شد اسلام به ما چراغ سبز نشان داده که به دشمنان اسلام دروغ ببندید. گفتیم نه، هرگز اسلام برای ایمان و در راه دعوت به حق و حقیقت، دروغ را اجازه نمیدهد، به هیچ شکلی و به هیچ نحوی. سایر کارهای مقدس هم از همین قبیل است.

سخن حاج میرزا حسین نوری

مرحوم حاج میرزا حسین نوری (اعلی اللَّه مقامه) از بزرگان محدثین شیعه است و از وفات ایشان در حدود هفتاد و دو سال بیشتر نمیگذرد، چون وفات ایشان در سال ١٣٢١ هجری قمری بوده است. مرحوم ابوی ما (قدَّسَ اللَّه سِرَّه) که در سال ٢١ برای تحصیل به نجف مشرف میشوند، میفرمودند در این سال- که اولِ طلبگیشان بوده است- ما یک بار دیدیم که مرحوم حاجی منبر رفت- و ایشان منبر هم میرفتند؛ محدث بزرگواری بوده است- و یادم هست که این آیه را عنوان کرد:«وَ لا تَقولَنَّ لِشَی ءٍ انّی فاعِلٌ ذلِک غَداً. الّا انْ یشاءَ اللَّهُ» [١]. بعد هم طولی نکشید که ایشان مریض شدند و از دنیا رفتند. استادِ مرحوم حاج شیخ عباس قمی (رضوان اللَّه علیه) بوده؛ و مرحوم حاج میرزا حسین نوری واقعاً محدث متبحری است. کتاب کوچکی به فارسی نوشته به نام «لؤلؤ و مرجان» راجع به دستور برای اهل منبر و انتقاد از بعضی اهل منبر که شرایط تبلیغ دین را رعایت نمیکنند (من این کتاب را از اول تا آخر خواندم، فوق العاده تحت تأثیر آن قرار گرفتم و مکرر در مکرر از این کتاب ترویج و تبلیغ کردهام.) ایشان فکر کرده که بعضی از اهل منبر دو چیز را رعایت نمیکنند: یکی راستگویی را، آنهم به بهانه اینکه هدف ما مقدس است و برای

[١] کهف/ ٢٣ و ٢٤.