مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٣٨ - نتوان تماشاچی صحنه های بی عدالتی بود

امور را به دست گرفت. از آن حضرت خواستند که عطف به ماسبق نکند و کاری به گذشته نداشته باشد، کوشش خود را محدود کند به حوادثی که از این به بعد در زمان خلافت خودش پیش میآید، اما او جواب میداد که:

الْحَقُّ الْقَدیمُ لا یبْطِلُهُ شَی ءٌ.

حق کهن به هیچ وجه باطل نمیشود.

فرمود به خدا قسم اگر با آن اموال برای خود زن گرفته باشند و یا کنیزکان خریده باشند، باز هم آن را به بیت المال بر میگردانم.

فَانَّ فِی الْعَدْلِ سَعَةً وَ مَنْ ضاقَ عَلَیهِ الْعَدْلُ فَالْجَوْرُ عَلَیهِ اضْیقُ [١].

همانا در عدالت گنجایش خاصی است؛ عدالت میتواند همه را دربرگیرد و در خود جای دهد، و آن کس که بیمار است اندامش آماس کرده در عدالت نمیگنجد، باید بداند که جایگاه ظلم و جور تنگتر است.

یعنی عدالت چیزی است که میتوان به آن به عنوان یک مرز ایمان داشت و به حدود آن راضی و قانع بود، اما اگر این مرز شکسته و این ایمان گرفته شود و پای بشر به آن طرف مرز برسد دیگر حدی برای خود نمیشناسد؛ به هر حدی که برسد به مقتضای طبیعت و شهوت سیری ناپذیر خود تشنه حد دیگر میگردد و بیشتر احساس نارضایی مینماید.

نتوان تماشاچی صحنه های بی عدالتی بود

علی علیه السلام عدالت را یک تکلیف و وظیفه الهی، بلکه یک ناموس الهی میداند؛ هرگز روا نمیشمارد که یک مسلمان آگاه به تعلیمات اسلامی تماشاچی صحنههای تبعیض و بیعدالتی باشد.

در خطبه «شقشقیه» پس از آن که ماجراهای غمانگیز سیاسی گذشته را شرح