مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤١٩ - شب مردان خدا

دهد. آن کس که به این دنیا گام نهد، دیگر اهمیت نمیدهد که در دنیای ماده و جسم بر دیبا سر نهد یا بر خشت:

طوبی لِنَفْسٍ ادَّتْ الی رَبِّها فَرْضَها وَ عَرَکتْ بِجَنْبِها بُؤْسَها وَ هَجَرَتْ فِی اللَّیلِ غُمْضَها حَتّی اذا غَلَبَ الْکری عَلَیهَا افْتَرَشَتْ ارْضَها وَ تَوَسَّدَتْ کفَّها فی مَعْشَرٍ اسْهَرَ عُیونَهُمْ خَوْفُ مَعادِهِمْ وَ تَجافَتْ عَنْ مَضاجِعِهِمْ جُنوبُهُمْ وَ هَمْهَمَتْ بِذِکرِ رَبِّهِمْ شِفاهُهُمْ وَ تَقَشَّعَتْ بِطولِ اسْتِغْفارِهِمْ ذُنوبُهُمْ. اوُلئِک حِزْبُ اللَّهِ، الا انَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحونَ [١].

چه خوشبخت و سعادتمند است آن که فرایض پروردگار خویش را انجام میدهد (اللَّه، یار و حمد و قل هواللَّه کار اوست)، رنجها و ناراحتیها را (مانند سنگ آسیا دانه را) در زیر پهلوی خود خرد میکند، شب هنگام از خواب دوری میگزیند و شب زنده داری مینماید، آنگاه که سپاه خواب حمله میآورد زمین را فرش و دست خود را بالش قرار میدهد، در گروهی است که نگرانی روز بازگشت خواب از چشمانشان ربوده، پهلوهاشان از خوابگاههاشان جا خالی میکنند، لبهاشان به ذکر پروردگارشان آهسته حرکت میکنند، ابر مظلم گناههایشان بر اثر استغفارهای مداومشان پس میرود. آنانند حزب خدا، همانا آنانند رستگاران!