مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٢٤ - جاذبه و دافعه در جهان انسان

درباره زمین که چرا در وسط افلاک وقوف کرده است سخنی داشتند. معتقد بودند که زمین در وسط آسمان معلّق است و جاذبه از هر طرف آن را میکشد و چون این کشش از همه جوانب است قهراً در وسط ایستاده و به هیچ طرف متمایل نمیگردد.

بعضی معتقد بودند که آسمان، زمین را جذب نمیکند بلکه آن را دفع میکند، و چون نیروی وارد بر زمین از همه جوانب متساوی است در نتیجه زمین در نقطه خاصی قرار گرفته و تغییر مکان نمیدهد.

در نباتات و حیوانات نیز همه قائل به قوه جاذبه و دافعه بودهاند، به این معنی که آنها را دارای سه قوه اصلی: غاذیه، نامیه و مولّده میدانستند و برای قوه غاذیه چند قوه فرعی قائل بودند: جاذبه، دافعه، هاضمه و ماسکه. و میگفتند در معده نیروی جذبی است که غذا را به سوی خود میکشد و احیاناً هم، آنجا که غذا را مناسب نیابد دفع میکند [١] و همچنین میگفتند در کبد نیروی جذبی است که آب را به سوی خود جذب میکند.