مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢٢ - همدردی

رفع نیازمندیهای مستمندان مسدود است، با همدردی و همسطحی و شرکت عملی در غم مستمندان بر زخمهای دل مستمندان مرهم میگذارد. همدردی و شرکت در غم دیگران، مخصوصاً در مورد پیشوایان امت که چشمها به آنان دوخته است، اهمیت بسزایی دارد. علی علیه السلام در دوره خلافت بیش از هر وقت دیگر زاهدانه زندگی میکرد. میفرمود:

انَّ اللَّهَ فَرَضَ عَلی ائِمَّةِ الْعَدْلِ انْ یقَدِّروا انْفُسَهُمْ بِضَعَفَةِ النّاسِ کیلا یتَبَیغَ بِالْفَقیرِ فَقْرُهُ [١].

خداوند بر پیشوایان دادگر فرض کرده است که زندگی خود را با طبقه ضعیف تطبیق دهند که رنج فقر، مستمندان را ناراحت نکند.

و هم آن حضرت میفرمود:

ااقْنَعُ مِنْ نَفْسی بِانْ یقالَ هذا امیرُالْمُؤْمِنینَ وَ لا اشارِکهُمْ فی مَکارِهِ الدَّهْرِ اوْ اکونَ اسْوَةً لَهُمْ فی جُشوبَةِ الْعَیشِ [٢]؟.

آیا با عنوان و لقب «امیرالمؤمنین» که روی من نهاده و مرا با آن خطاب میکنند خودم را قانع سازم و در سختیهای روزگار با مؤمنین شرکت نداشته باشم و یا در فقیرانه زندگی کردن، امام و پیشوای آنان نباشم؟.

و نیز در همان نامه میفرماید:

... هَیهاتَ انْ یغْلِبَنی هَوای وَیقودَنی جَشَعی الی تَخَیرِالْاطْعِمَةِ وَ لَعَلَّ بِالْحِجازِ اوِ الْیمامَةِ مَنْ لا طَمَعَ لَهُ فِی الْقُرْصِ وَ لا عَهْدَ لَهُ بِالشِّبَعِ، اوْ ابیتَ مِبْطانَاً وَ حَوْلی بُطونٌ غَرْثی وَ اکبادٌ حَرّی؟!.

چگونه ممکن است هوای نفس بر من غلبه کند و مرا به سوی انتخاب