مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٥٠ - سازنده یا خراب کننده

سازنده یا خراب کننده

علاقه به شخص یا شئ وقتی که به اوج شدت برسد به طوری که وجود انسان را مسخر کند و حاکم مطلق وجود او گردد «عشق» نامیده میشود. عشق، اوج علاقه و احساسات است. ولی نباید پنداشت که آنچه به این نام خوانده میشود یک نوع است، دو نوع کاملًا مختلف است. آنچه از آثار نیک گفته شد مربوط به یک نوع آن است و اما نوع دیگر آن کاملًا آثار مخرّب و مخالف دارد.

احساسات انسان انواع و مراتب دارد. برخی از آنها از مقوله شهوت و مخصوصاً شهوت جنسی است و از وجوه مشترک انسان و سایر حیوانات است، با این تفاوت که در انسان به علت خاصی- که مجال توضیحش نیست- اوج و غلیان زاید الوصفی میگیرد و بدین جهت نام «عشق» به آن میدهند و در حیوان هرگز به این صورت در نمیآید. ولی به هر حال از لحاظ حقیقت و ماهیت، جز طغیان و فوران و طوفان شهوت چیزی نیست. از مبادی جنسی سرچشمه میگیرد و به همان جا خاتمه مییابد. افزایش و کاهشش بستگی زیادی دارد به فعالیتهای فیزیولوژیکی دستگاه تناسلی و قهراً به سنین جوانی. با پا گذاشتن به سن از یک طرف و اشباع و افراز از طرف دیگر کاهش مییابد و منتفی میگردد.

جوانی که از دیدن رویی زیبا و مویی مجعّد به خود میلرزد و از لمس دستی