مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٤٤ - ابلاغ به عقل و فکر

فعلًا بحث ما نیست) تو را نویدبخش و نویددهنده برای این امت فرستادهایم؛ بشارت بده، نوید بده، تشویق کن، یعنی نتایج بسیار عالیی را که در این سیر و مسیر دارند به آگاهیشان برسان «وَ نَذیراً» و تو را نذیر فرستادهایم. مکرر گفتهایم که معنی «نذیر» ترساننده نیست. ترساننده ترجمه «مُخَوِّف» است. «نذیر» یک معنی اخص از ترساننده دارد، یعنی اعلام خطر کننده. اگر انسان مثلًا از در میخواهد بیرون برود، کسی صدای ناهنجاری ایجاد کند، انسان را ترسانده است، ولی این انذار نیست.

انذار نوعی ترساندن را میگویند که اعلام خطر باشد: شخصی تصمیمی گرفته است و از یک راهی میرود؛ کسی میآید اعلام خطر میکند، میگوید به دنبال این کار تو و این راه تو فلان خطر هست.

قرآن میگوید] ای پیغمبر! ما تو را فرستادهایم که نذیر باشی، بیم دهنده به این معنا باشی، اعلام خطر کننده باشی؛ که در سالهای اول بعثتش آمد در دامنه صفا ایستاد، فریاد کشید- آن طوری که در آن وقت مرسوم بود که شعار میدادند- یا صباحا یا صباحا (و از این جملهها) یعنی خطر! خطر! مردم در دامنه صفا جمع شدند. چه خبر است؟ برای اولین بار از محمّد امین صلی الله علیه و آله میشنوند: خطر! خطر! چه خطری است؟ آیا قصهای نظیر قصه عام الفیل پیش آمده؟ اول از مردم تصدیق خواست: ایهاالنّاس! تا کنون مرا در میان خود چگونه شناختهاید؟ همه گفتند: امین و راستگو. فرمود: اگر الآن من شما را انذار کنم و به شما اعلام خطر کنم که در پشت این کوهها [١] دشمن با لشکر جرّار آمده است و میخواهد بر سر شما بریزد، سخن مرا باور میکنید یا نه؟ گفتند: البته. تا این گواهی را گرفت فرمود:

«انّی نَذیرٌ لَکمْ بَینَ یدَی عَذابٍ شدیدٍ.» [٢].

پس به شما اعلام خطر کنم که این راهی که شما میروید دنبالش عذاب شدید الهی است در دنیا و آخرت.