ارث زوجه - دانش، محمدحسن - الصفحة ٢٨٩

عَنِ ابْنِ أَبِى عُمَيْرٍ عَنِ ابْنِ أُذَيْنَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ عَبْدِ الْكَرِيم‌ [١] نتيجه‌ى مناقشه‌ى اول‌

با توجه به استدلال ياد شده، به اين نتيجه مى‌رسيم كه: اولين قرينه‌اى كه مرحوم حسينى عاملى (رحمه الله) مطرح نمودند، صحيح نبوده و نمى‌تواند مورد قبول قرار گيرد؛ از اين رو، ديگر شأنيتى براياينكه قرينه واقع شود را ندارد.

مناقشه بر قرينه‌ى دوم محقق عاملى (رحمه الله)

براى رد اين قرينه، تنها به عبارت مرحوم شيخ نجاشى (رحمه الله) در كتاب‌ «رجال النجاشى» درباره‌ى «محمد بن احمد بن يحيى» بسنده مى‌نماييم كه مى‌فرمايند:

«أبو جعفر كان ثقة فى الحديث إلا أن أصحابنا قالوا: كان يروى عن الضعفاء و يعتمد المراسيل و لا يبالى عمن أخذ». [٢] ابو جعفر در حديث ثقه است مگر اينكه بعضى از اصحاب ما درباره او گفته‌اند: وى از ضعفا حديث نقل مى‌كرده و به مراسيل اعتماد مى‌كند و براى او مهم نيست كه روايت را از چه كسى اخذ مى‌كند.

پس، اينكه مرحوم حسينى عاملى (رحمه الله) فرمودند: «روات ياد شدهاز جمله افرادى هستند كه تا براى آن‌ها مسلم نبوده كه كلامى روايت است، آن را نقل نمى‌كردند»، استدلالى است كه مواردى بر نقض آن يافت شد.

نتيجه‌يمناقشه‌ى دوم‌

با عبارتى كه از مرحوم شيخ نجاشى (رحمه الله) نقل شد، قرينه دوم صاحب كتاب «مفتاح الكرامة» مورد خدشه قرار مى‌گيرد؛ لذا اين قرينه نيز از دايره استدلال خارج مى‌گردد.

[١]. ر. ك. به: همان ج ٣١، ص ٣٥٣

[٢]. ر. ك. به: رجال النجاشى، شيخ نجاشى (رحمه الله)، ج ١، ص ٣٤٨.