كالفضل و يونس و جعفر و سماعة». [١] و علم به مضمون اين روايت بسيار قوى است ... چرا كه عمرو بن اذينه از ضابطترين مردم [روات‌] است [و] بر كسى كهاز تتبع و تحقيق پيرامون عباراتش حال او را مى‌شناسد و او كتابى در فرائض (ارث) داشته استو آنچه در كتابش آمده از بسيارى از جماعت اصحاب صادقين نقل شده، وى از كسانى نبوده كه به شنيدن از يك نفر اكتفا مى‌كردند و احتمال اينكه اين حكم [عدم حرمان زوجه ذات ولد] استنباط از فتواى ابن اذينه باشد بسيار بعيد است ... و ابن اذينه از كسانى- همچون فضل و يونس و جعفر و سماعه- نبوده كه از آنها قول اجتهادى نقل شده باشد.

سومين قرينه‌ى محقق شعرانى (رحمه الله)، مؤيّد خبريت مقطوعه ابن اذينه‌

ايشان مى‌فرمايد:

آنچه در جوامع عظام روايى، نقل شده، حديث و روايت است؛ بنابراين نمى‌توان پذيرفتكه مقطوعه‌ى ابن اذينه در جوامع عظام روايى يعنى «الاستبصار»، «التهذيب» «من لايحضره الفقيه» نقل شده باشد، در حاليكه حديث و روايت، نباشد؟

اصل عبارت ايشان چنين است:

«و لابد ان يكون علماؤنا عارفين بقرائن فى كتابه تدل على كونه منقولا عن‌ الامام (ع)» [٢] و بايد بپذيريم كه علماء ما (صاحبان جوامع ثلاث) به قرائنى در كتاب ابن اذينه رسيده‌اند كه اين روايت از امام نقل شده است.

مناقشه نسبت به قرائن منقوله و رد روايت بودن مقطوعه‌ى ابن اذينه‌

الف: بررسى و مناقشه در قرائن مذكور در كلام مرحوم حسينى عاملى (رحمه الله)

مناقشه بر قرينه‌ى اول محقق عاملى (رحمه الله)

پس از جستجودر تمام رواياتى كه جناب «محمد بن ابى عمير» از «عمر ابن‌

[١]. ر. ك. به: تصحيح و تعليق الوافى للفيض الكاشانى (رحمه الله)، شعرانى (رحمه الله) ج ١٣، ص ٧٨٧

[٢]. ر. ك. به: همان ج ١٣، ص ٧٨٧.