ارث زوجه - دانش، محمدحسن - الصفحة ٢٨١

اذينه كلام امام (ع) است نه فتواى وى.

به اصل كلام ايشان توجه فرماييد:

«و لا فرق بينهما و سائر الضعاف، لان مناطجبر الشهرة قوة الظن بكون الحديث او مضمونه صادراً من المعصوم و هذا حاصل فى المقطوعة ايضاً». [١]

و هيچ فرقى بين آن دو ... و ساير راويات ضعيف وجود ندارد؛ زيرا ملاك جبران شهرت، ظن قوى بر صدور حديث يا مضمون آن از معصوم (ع) است و اين امر در مقطوعه وجود دارد.

دومين قرينه‌ى محقق شعرانى (رحمه الله)، مؤيّد خبريت مقطوعه ابن اذينه‌

محقق شعرانى (رحمه الله) در بيان قرينه‌ى دوم چنين استدلال مى‌فرمايند:

علم به اينكه اين مضمون، كلام امام معصوم (ع) است، جدّاً قوى است و عمر بن اذينه در ميان راويان، از اضبط آن‌ها بوده؛ وى كتابى در خصوص ارث نيز داشته است و آنچه كه در كتابهايش نقل كرده از جماعتى از اصحاب صادقين (ع) بوده [بگونه‌اى كه‌] او در شنيدن به يك نفر اكتفا نمى‌كرده [اشاره است به اينكه تا حد زيادى در مسئله روايت و نقل آن دقت داشته است‌] و احتمال اينكه اين [كلام‌]، رأى ابن اذينه باشد، جدّاً بسيار بعيد است.

و ابن اذينه كسى نيست كه به عنوان فتوا، قولى از او نقل شده باشد؛ يعنى مانند «فضل» و «يونس» و «جعفر» و «سماعة» نيست كه گاه مطالبى به عنوان فتوا در كلام ايشان ذكر شده است. [يعنى هيچ محدثى نگفته است كه ابن اذينه در اين موارد فتوا داده باشد].

به اصل كلام ايشان توجه فرماييد:

«و العلم بمضمون هذه الرواية قوى جداً ... فعمر بن اذينه من أضبط الناس على ما يعرف من تتبع عباراته و كان له كتاب فى الفرائض و ما فى كتابه منقول كثيراً من جماعة من اصحاب الصادقين و لم يكن يكتفى بالسماع من واحد منهم و احتمال كون الحكم استنباطاً من رأى إبن اذينة بعيد فى الغاية ... و ليس ابن اذينة ممّن نقل عنهم‌

قول إجتهاداً

[١]. ر. ك. به: تصحيح و تعليق الوافى للفيض الكاشانى (رحمه الله)، شعرانى (رحمه الله) ج ١٣، ص ٧٨٧.