روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٥٠ - ترجمه

قوم خود را و بد قوميد[شما] [١].ايشان جواب دادند كه: وَ مٰا لَنٰا لاٰ نُؤْمِنُ بِاللّٰهِ وَ مٰا جٰاءَنٰا مِنَ الْحَقِّ [٢]-الآية.خداى تعالى ايشان را و مؤمنان اهل كتاب[را] [٣]از اصحاب عبد اللّٰه سلام دو بهره مزد وعده داد،[پس] [٤]ايشان بر اصحاب رسول فخر كردند،گفتند:ما از شما فاضل‌تريم،شما را يك مزد است و ما را دو مزد.

خداى تعالى اين آيت فرستاد [٥]لِئَلاّٰ يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتٰابِ -الآية.

ابو موسى الاشعرىّ روايت كرد كه رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم- گفت:هركه او را پرستارى باشد [٦]او را شرع بياموزد و ادب نيكو بياموزد و آزادش بكند يا به زنى كند او را دو بار [٧]مزد باشد،و بنده‌اى كه طاعت خداى دارد و طاعت سيّدش،و حقّ خداى و حقّ خواجه‌اش بگزارد [٨]،او را دو مزد باشد،و مردى از اهل كتاب كه ايمان دارد [٩]به آنچه عيسى آورد و آنچه محمّد-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم [١٠]-او را دو مزد باشد.

قتاده گفت:اهل كتاب حسد بردند مسلمانان را،خداى تعالى اين آيت فرستاد.مجاهد گفت اهل الكتاب [١١]گفتند:نزديك است كه پيغمبرى آيد از ما [١٢]حدّ زند و حكم راند و دستها و پايها برد.چون از عرب آمد [١٣]كافر شدند، خداى تعالى اين آيت فرستاد: لِئَلاّٰ يَعْلَمَ أَهْلُ الْكِتٰابِ [١٤]،تا بدانند اهل كتاب كه ايشان قادر نه‌اند بر فضل خداى يعنى به نبوّت [١٥]. وَ أَنَّ الْفَضْلَ بِيَدِ اللّٰهِ ،و فضل كه نبوّت است به دست خداى است،به آن دهد كه او خواهد.و«أن»مخفّفه