روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٦ - ترجمه

خداى تعالى،و آن آن است كه رسول-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-گفت:[٧-ر] چون عهد بنى اسرائيل به مدّت پيغمبران دراز شد دلها[ى ايشان] [١]سخت شد، كتابى از بر خود بنهادند بر مراد و هواى خود و آنچه ايشان را به دل‌خوش آمد،و تورات بازپس پشت افگندند،چه در او احكامى بود كه ايشان را خوش نبود به آن از نواهى و موانع،چنان كه حق‌تعالى گفت: نَبَذَ فَرِيقٌ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتٰابَ كِتٰابَ اللّٰهِ وَرٰاءَ ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لاٰ يَعْلَمُونَ [٢]،آنگه گفتند:اين نوشته بر بنى اسرائيل عرض كنند [٣]،اگر قبول كنند فهو المراد و اگر نكنند بكشند [٤]ايشان را، يعنى[بر] [٥]احبار و علماى ايشان.[و] [٦]گفتند:راى آن است كه فلان حبر كه از او عالم‌تر نيست بر او عرض بايد كردن،اگر او قبول كند كس رد نيارد كردن،و اگر او قبول نكند او را ببايد كشتن كه پس از آن‌كس بر شما اعتراض نيارد كردن.همه گفتند:راى اين است.آن حبر از اين حال خبر نداشت [٧]،برفت و آياتى چند از تورات كه فرستادۀ خداى بود بر ورقى نوشت و بر سر وى نهاد و در گردن [افگند] [٨]و در زير جامه.چون آن كفرۀ [٩]بنى اسرائيل آمدند و كتاب محرّف خود آوردند [١٠]و بر او عرض كردند،او تقيّه را از [١١]خوف ايشان دست برآن قرن نهاده گفت:اين كتاب خداست و تورات موسى است كه بدو انزله كرد و من بدو ايمان دارم،و مراد [١٢].آن بود كه در سر او بود [١٣]،ايشان شادمانه شدند و از بر او