روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٢٢ - ترجمه

مهاجر،قوم [١]بودند كه ايشان سراى داشتند و زن داشتند و بنده و پرستار و شتر [٢]، جز آن است كه خداى تعالى ايشان را درويش خواند و در زكات سهمى پديد كرد براى ايشان.

وَ الَّذِينَ تَبَوَّؤُا الدّٰارَ [٣]وَ الْإِيمٰانَ مِنْ قَبْلِهِمْ ،گفت:و آنان كه سراى اسلام را -يعنى مدينه را-به جاى خود گرفتند و ايمان را،و آن را كهف و ملاذ خود ساختند [٤]چنان كه مرد را مسكن باشد،پيش[از] [٥]آمدن [٦]رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-به مدينه و جماعت مهاجر و انصار بودند،خداى تعالى بر ايشان ثنا گفت كه ايشان به رسول ايمان آوردند،و او هنوز به مكّه بود و مسجدها بنا مى‌كردند،[گفت] [٧]: يُحِبُّونَ مَنْ هٰاجَرَ إِلَيْهِمْ ،دوست مى‌دارند آنان را كه هجرت كردند از مكّه با ايشان [٨]. وَ لاٰ يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حٰاجَةً مِمّٰا أُوتُوا ،و در دل خود حاجتى و حزازتى و حسدى نمى‌يابند از آنچه رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-به مهاجران مى‌دهد،براى آن‌كه رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم- اموال بنى النّضير قسمت كرد ميان مهاجر [٩]و چيزى به انصار [١٠]نداد،مگر [١١]سه كس را كه گفتيم پيش از اين. وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ ،و ايشان مهاجر را بر خويش و اهل خويش ايثار مى‌كنند،و اگرچه ايشان را [١٢]حاجت باشد و نيز گفتند [١٣]:

آيت در مردى آمد انصارى كه او را سر گوسفندى بود بريان كرده و او و اهل