روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٨ - ترجمه

مهربانى و رحمت و رهبانيّتى [١]كه ابتداع كردند برآن.ننوشتيم آن را بر ايشان مگر براى طلب خشنودى خداى،نگاه نداشتند حقّ نگاهداشت آن،داديم آنان را كه گرويدند از ايشان مزد ايشان،و بسيارى از ايشان فاسق بودند.

اى كسانى كه بگرويديد بترسيد از خداى و ايمان آريد به رسول او تا بدهد شما را دو نصيب از رحمت خويش و كند شما را روشنايى كه برويد،و بيامرزد شما را و خداى آمرزنده و مهربان است.

[٤-ر] تا بدانند اهل كتاب كه نيستند توانا بر چيزى از فضل خداى،و فضل به دست خداست بدهد آن را كه خواهد و خداى خداوند رحمت و بزرگوار است [٢].

قوله تعالى-عزّ و علا: سَبَّحَ لِلّٰهِ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ -الآية.

حق‌تعالى گفت:تسبيح كرد و مى‌كند خداى را-جلّ جلاله-آنچه در آسمان و زمين است.بيان كرديم پيش از اين كه:«تسبيح»تبعيد و تنزيه باشد خداى را -جلّ جلاله-از صفات نقص و آنچه بدو لايق نباشد از عقلا اين بود و از ناعاقلان و جمادات دليل باشد بر آنكه آن را [٣]خالقى هست مستحقّ[تسبيح و مثله قوله تعالى: وَ لِلّٰهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضِ [٤]،يعنى افعال او كه در آسمان و زمين است دليل مى‌كند كه آن را فاعلى هست مستحقّ] [٥]سجود،براى