روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٣٢ - ترجمه

چه [١]نبايد كه تو ديگر كس را بفرمايى تا او را بكشد.آنگه مرا دل[بار] [٢]نبرد [٣]كه كشندۀ پدر خود را بينم [٤]،[پس] [٥]بر دست من خطايى رود كه مستحقّ دوزخ باشم.رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-گفت:لا بل برو [٦][٤٥-ر]با او بساز و صحبت[با] [٧]او و عشيرت [٨]به نيكويى به سر بر [٩].

آنگه رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-آن روز رفت و آن شب،و بر ديگر [١٠]روز تا چاشتگاه كه آفتاب گرم شد و مردم رنجور شدند.آنگه فرود آمدند از ماندگى بيفتادند و بخفتند،و رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-از براى آن كرد تا مردم از سر حديث عبد اللّٰه ابىّ بروند.آنگه نماز ديگر بر گرفت تا به جايى فرود آمد كه آن را بقعاء گويند بالاى بقيع،بادى سخت برخاست و مردم رنجور شدند،و شترى از آن رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-گم شد،و اين در شب بود.رسول-صلّى اللّٰه عليه و آله و سلّم-گفت:مترسيد كه اين باد سخت براى آن است كه يكى از بزرگان كافران بمرده است در مدينه.گفتند:يا رسول‌اللّٰه،آن [١١]كيست؟گفت:رفاعة بن تابوت.

يكى از جملۀ منافقان بود،گفت:عجب از محمّد كه ما را خبر مى‌دهد از غيب و [١٢]آن‌كه در مدينه چه حادث شده [١٣]،و نمى‌داند كه [١٤]شتر او