انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٢ - عيبهاى پرحرفى، در سخنان امام على عليه السلام

وَرَعُهُ ماتَ قَلبُهُ وَمَن ماتَ قَلبُهُ دَخَلَ النّارَ

؛ هر كه پر گويد بسيار به خطا رود و هر كه بسيار خطا كرد شرم و حيايش كم شود و هر كه شرم و حيايش كم شد، پارسايى‌اش كم شود و هر كه پارسايى‌اش كم شد دلمرده شود و هر كه دلمرده شد، داخل جهنّم شود». [١]

«مَن اكثَرَ أهجَرَ وَمَن تَفَكَّرَ أبصَرَ

؛ هركه پر گويد، هذيان گويد و هركه انديشه كند بينا شود». [٢]

«قِلَّةُ الكَلامِ تَستُرُ العُيُوبَ وَتُقَلّلُ الذُّنُوبَ‌

؛ كم‌گويى عيب‌ها را مى‌پوشانَد و گناهان را كم مى‌كند». [٣]

«ايّاكَ وَكَثرَةَ الكَلامِ فإنَّهُ يُكثِرُ الزَّلَلَ‌

؛ از پرگويى به دور باش، زيرا پر گفتن لغزش بسيار و ملال را در پى دارد». [٤]

«أقلِلِ الكَلامَ تَأمَنِ المَلامَ‌

؛ سخن كوتاه كن كه از سرزنش در امان مانى». [٥]

[١]. نهج البلاغه، حكمت ٣٤٩.

[٢]. همان، نامه ٣١.

[٣]. عيون الحكم والمواعظ، ص ٣٧١.

[٤]. همان، ص ٩٧.

[٥]. همان، ص ٨٣.