انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٢ - احترام به پدر و مادر

از ميان خود شماست (مِن أنفُسِكُم) دردهاى شما براى او سخت است (حَريصٌ عَلَيكُم). البتّه «حريص» ظاهراً تعبير خوبى نيست، ولى بلاغت و فصاحت اقتضا مى‌كند كه براى شدّت مبالغه به كار برده شود؛ او براى هدايت شما هم حريص است و هم رؤوف و مهربان.

بايد توجّه داشت كه بين رؤوف و رحيم تفاوت است. رؤوف در مورد فراهم كردن مقدّمات پيشرفت كسى است و رحيم در مقابل بخشيدن خطاها. مثلًا كسى كه مى‌خواهد دانش كسب كند، مقام رؤوفيّت اين است كه كتاب، مدرسه و ابزار مناسب با دانش‌اندوزى در اختيارش باشد و مقام رحيميّت اين است كه وقتى لغزش پيدا كرد او را ببخشيد و به تذكّر بسنده كنيد.

ملاحظه مى‌كنيد كه تمام اين صفات بر محور محبّت مى‌چرخد و رمز پيروزى رسول اكرم صلى الله عليه و آله نيز همين بود. لذا به پيامبر تأسّى كنيم و پايه تبليغاتمان را بر همين اساس قرار دهيم.

بنابراين اگر در اين راه به او بى‌احترامى شد، تا جايى كه به اصول و پايه‌ها ضرر نزند و جنبه شخصى دارد، بايد گذشت كرد. يعنى سعه صدر داشته باشد و مقابل به‌مثل نكند، خصوصاً در روزگار ما كه مردم از روحانى توقّع زيادى دارند كه در طول تاريخ شايد اين‌گونه نبوده است.

شما به تاريخ كليسا و مسيحيّت در قرون وسطى كه توجّه كنيد مى‌بينيد كارهايى كه به نام مذهب در آن قرون صورت گرفت نفرت جامعه را برانگيخت و باعث طرد ارباب كليسا از جامعه شد. بيزارى از روحانيّت مسيحيّت به حدّى رسيد كه جرأت نداشتند در جايى ظاهر شوند. به سبب آن اعمال ننگين و جريان تفتيش عقايد، خاطرات بدى را در برخورد با مردم از خود به يادگار گذاشتند.

ولى زمان خودمان را هم مشاهده كنيد كه چگونه بار ديگر به زندگى مردم وارد شده‌اند آن‌هم به چه وسيله! تاريخ را بنگريد، آنها تنها روى مسائل عاطفى تكيه كرده‌اند، به عيادت جذاميانى رفتند كه هيچ‌كس نمى‌رفت، به‌سراغ سالمندان‌