انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٢ - چشمچرانى

كه براى رسيدگى به حال فقير بيچاره‌اى باشد يا به مريضى مى‌نگرد تا او را درمان كند، بسيار پسنديده و مورد تأكيد است.

نكته‌

بسيارى از اموال و مقامات دنيا، چنانكه در روايات و نهج‌البلاغه خطبه ١١٤ وارد شده، چنين است كه

«سَماعُهُ اعظَمُ مِن عَيانِهِ‌

؛ شنيدنش بزرگ‌تر از ديدنش است». به قول معروف آواز دهل شنيدن از دور خوش است. از دور آوازه‌اى دارد، امّا وقتى كسى آن را از نزديك مى‌بيند درمى‌يابد كه پوشالى و توخالى و گوش‌خراش است.

حضرت آيةاللّه العظمى بروجردى رحمه الله زمانى در درس نصيحت مى‌كرد مى‌فرمود: اگر طلبه‌اى به اين نيّت درس بخواند كه به مقام و موقعيّتى كه من دارم برسد در حماقت او شك نكنيد. شما از دور فكر مى‌كنيد و مرجعيّتى مى‌بينيد [البتّه ايشان مرجع على‌الاطلاق بود و كسى در رديف ايشان نبود] من در اين موقعيّت صاحب وقت خودم نيستم، مالك استراحت خودم نيستم.

تقريباً تمام مواهب دنيا چنين است. رسول اكرم صلى الله عليه و آله در پايان حديث به استشعار طمع تأكيد مى‌ورزد. لباسى را كه به تن بچسبد «شعار» مى‌گويند در مقابل «دثار» كه لباس رويين است. يعنى برحذر باشيد از اينكه طمع را در عمق جانتان قرار دهيد، زيرا اين كار آثار بدى دارد:

قلب شما را آلوده حرص مى‌كند و بر دل‌ها مُهر مى‌زند آن‌هم مهر حبّ دنيا.

محبّت دنيا كه سرچشمه همه گناهان است تا آن را از دل بيرون نكنيد آلودگى انسان در هر لحظه‌اى ممكن است.

كسى مى‌گفت: دعا كنيد خدا صدميليون به من بدهد. به او گفتم هيچ مى‌دانى اگر صد ميليون را به اسكناس معمولى تبديل كنند و به شما بدهند كه بشماريد چند ماه طول مى‌كشد؟ فقط حدّ معيّنى از دنيا قابل جذب و مصرف است و زايد