انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٤ - صفات اولياى الهى

به فقر و فلاكت و ناامنى دچار مى‌شود، امّا در مقابل جامعه‌اى كه در آن تعاون و انفاق باشد جامعه‌اى موفّق و سربلند است.

پيش از انقلاب ايّام حج روزنامه‌ها پر مى‌شد از اينكه چرا اين‌همه ارز از مملكت بيرون مى‌بريد؟ چرا به عرب‌ها مى‌دهيد؟ امّا چون آنان به‌ظاهر مى‌نگريستند درك نمى‌كردند كه در مقابل اين چند هزار دلارى كه خرج مى‌شود چه سرمايه معنوى بزرگى حاجى با خود وارد كشور مى‌كند. حج، عظمت اسلام است و وحدت و عزّت مسلمانان را به همراه دارد. چه قلب‌هايى كه با رفتن به آنجا پاك مى‌شوند و صفا مى‌يابند.

مى‌بينيد مردم براى زندگى دو روزه دنياى خود چه زحماتى مى‌كشند، رنج‌هايى كه معلوم نيست بتوانند از آن بهره ببرند. كسى در تهران خانه‌اى ساخته بود كه فقط يك سال و نيم در آن نقّاشى مى‌كردند، امّا آن بيچاره بهره‌اى از خانه نبُرد و بعد مراسم چهلم او را در آن گرفتند. براى دنيايى كه مى‌خواهد چهار روز در آن زندگى كند اين‌همه دوندگى مى‌كند، ولى براى آن زندگانى اخروى زحمتى نمى‌كشد و اصلًا به فكر آن نيست.

اين حديث مجموعه‌اى است از صفات اولياى الهى كه اگر بخواهيد آن را جمع‌بندى كنيد در سه بند خلاصه مى‌شود:

١. اولياى الهى دنيا را خوب مى‌شناسند و مى‌دانند كه سرايى موقّت و ناپايدار است.

٢. هرگز اسير رنگ‌هاى آن نمى‌شوند و فريب زرق‌و برق آن را نمى‌خورند، چون آنان شناخت كافى از دنيا دارند.

٣. از دنيا استفاده لازم را مى‌برند، بر ويرانه‌هاى اين دنياى فانى سراى باقى را مى‌سازند و دنيا را مى‌فروشند و آخرت را مى‌خرند.

ما مى‌بينيم خداوند كسانى را به مقام‌هاى رفيعى رسانده است. اين مقام‌ها را از كجا به دست آورده‌اند؟ دقّت مى‌كنيم درمى‌يابيم كه از عمر خود بهره صحيح‌