انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٣ - دروغگويى

دروغگويى‌

١٩

يا عَلِىُّ، انَّ اللّهَ عَزَّ وَجَلَّ أحَبَّ الكَذِبَ فِى الصَّلاحِ وَ أبغَضَ الصّدقَ فِى‌الفَسادِ.

يا عَلىُّ، ثَلاثٌ يَحسُنُ فيهِنَّ الكَذِبُ: المَكيدَةُ فِى‌الحَربِ وَعِدَتُكَ زَوجَتَكَ وَالاصلاحُ بَينَ النّاسِ.

يا عَلىٌّ، ايّاكَ وَالكَذِبَ فَانَّ الكَذِبَ يُسَوّدُ الوَجهَ ثُمَّ يُكتَبُ عِندَ اللّهِ كَذّاباً وَانَّ الصّدقَ يُبَيّضُ الوَجهَ وَ يُكتَبُ عِندَ اللّهِ صادِقاً وَاعلَم أنَّ الصّدقَ مُبارَكٌ وَالكِذبَ مَشؤُومٌ.

اى على، خداوند عزّ و جل دوست داشته است دروغ را در مقام صلاح و اصلاح و زشت داشته است راستگويى را در وقت فساد (پس نه هر دروغى بد است و نه هر صدقى خوب، بلكه بايد موقعيّت آن را شناخت).

اى على، دروغ در سه جا نيكوست: ميدان جنگ، وعده مرد به زن، اصلاح ميان مردم.

اى على، مبادا دروغ بگويى، دروغ موجب روسياهى است، خداوند نام صاحبش را در دفتر دروغگويان ثبت كند و راستگويى مايه روسفيدى است، خداوند نام صاحبش را در دفتر راستگويان بنويسد، راستگويى مبارك است و دروغ شوم.

بحارالانوار، ج ٧٧، ص ٤٧