انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٧ - اذان شعار بزرگ اسلام

چه شعارى از اين رساتر كه به نام خداى بزرگ آغاز مى‌شود و به وحدانيّت و يگانگى آفريدگار جهان و گواهى به رسالت پيامبر و ياد خدا پايان مى‌پذيرد؟ از نام خدا «اللّه» شروع مى‌شود و با نام «اللّه» پايان مى‌پذيرد. جمله‌هايش موزون، عباراتش كوتاه، محتوياتش روشن، مضمونش سازنده و آگاه‌كننده است.

بدين‌رو در روايات اسلامى بر اذان گفتن تأكيد بسيارى شده است. در حديث معروفى از پيامبر صلى الله عليه و آله نقل شده كه اذان‌گويان در روز رستاخيز از ديگران به‌اندازه يك سر و گردن بلندترند.

اين بلندى در حقيقت همان بلندى مقام رهبرى و دعوت كردن ديگران به سوى خدا و عبادتى همچون نماز در اوقات مختلف از مأذنه‌هاى شهرهاى اسلامى طنين‌افكن مى‌شود، مانند نداى آزادى و نسيم حيات‌بخش استقلال و عظمت، گوش‌هاى مسلمانان راستين را مى‌نوازد و بر جان بدخواهان اضطراب مى‌افكنَد و يكى از رموز بقاى اسلام است. شاهد اين گفتار، اعتراف صريح گلادستون، از سياستمداران طراز اوّل انگليس است كه در برابر جمعى از مسيحيان چنين اظهار داشت: تا نام محمّد در مأذنه‌ها بلند است و كعبه پابرجاست و قرآن راهنماى مسلمانان است امكان ندارد پايه‌هاى سياست ما در سرزمين‌هاى اسلامى استوار و برقرار شود.

امّا بيچاره و بينوا برخى مسلمانان كه به‌تازگى اين شعار بزرگ اسلامى را كه سندى است بر ايستادگى آيين و فرهنگ آنان در برابر گذشت قرون و اعصار، از دستگاه‌هاى فرستنده خود حذف كرده و به برنامه‌هاى مبتذل روى آورده‌اند.

خداوند آنها را هدايت كند و به صفوف مسلمانان بازگردانَد!

بديهى است همان‌طور كه باطن اذان و محتويات آن زيباست، بايد كارى كرد كه همواره با صوت زيبا و نيكو ادا شود، نه اينكه حُسن باطن به خاطر نامطلوبى ظاهر آن پايمال گردد.