انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٠ - حسد در روايات اسلامى

حتّى در پاره‌اى از احاديث مى‌خوانيم كه حسد پيش از آنكه به محسود زيان برساند به حسود ضرر مى‌زند و به‌تدريج او را مى‌كشد.

٤. از نظر معنوى، حسد نشانه كمبود شخصيّت و نادانى و كوتاه فكرى و ضعف و نقص ايمان است، زيرا حسود خود را ناتوان‌تر از آن مى‌بيند كه به مقام محسود و بالاتر از آن برسد و لذا مى‌كوشد كه محسود را به عقب برگرداند.

به‌علاوه او عملًا به حكمت خداوند كه بخشنده اصلى اين نعمت‌هاست معترض است و در مورد اعطاى نعمت به ديگران از سوى خداوند ايراد دارد. ازاين‌رو در حديثى از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود:

«الحَسَدُ اصلُهُ مِن عَمى‌ القَلبِ وَالجُحُودِ لفَضلِ اللّهِ تَعالى‌ وَ هُما جَناحانِ لِلكُفرِ وَبِالحَسَدِ وَقَعَ ابنُ آدَمَ فِى حَسرَةِ الابَدِ وَهَلَكَ مُهلَكاً لا يَنجُو مِنهُ ابَداً

؛ حسد و بدخواهى از تاريكى قلب و كوردلى است و از انكار نعمت‌هاى خدا به افراد سرچشمه مى‌گيرد و اين (كوردلى و ايراد بر بخشش خدا) دو بال كفرند. به سبب حسد بود كه فرزند آدم در حسرتى جاودانى فرو رفت و به هلاكتى افتاد كه هرگز از آن رهايى نمى‌يابد». [١] قرآن مجيد مى‌فرمايد: « «وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ ابْنَىْ آدَمَ بِالْحَقِّ إِذْ قَرَّبَا قُرْبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنْ أَحَدِهِمَا وَلَمْ يُتَقَبَّلْ مِنَ الْأَخَرِ قَالَ لَأَقْتُلَنَّكَ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ اللَّهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ»؛ و داستان دو فرزند آدم را به‌درستى بر آنها بخوان، هنگامى كه هر كدام كارى براى تقرّب انجام دادند، امّا از يكى پذيرفته شد و از ديگرى پذيرفته نشد (برادرى كه عملش مردود شده بود به برادر ديگر) گفت: به خدا سوگند تو را خواهم كشت، برادر ديگر گفت: (من چه گناهى دارم، زيرا) خدا تنها از پرهيزگاران مى‌پذيرد». [٢] به اين صورت بود كه نخستين قتل روى زمين اتّفاق افتاد و آن‌هم برادرى به خاطر حسادت برادر خود را كشت. پس نخستين قتل به سبب حسادت بود.

در روايتى حضرت على عليه السلام فرمود:

«إنَّ الحَسَدَ يَأكُلُ الإيمانَ كَما تَأكُلُ النّارُ

[١]. مستدرك الوسائل، ج ١٢، ص ١٨.

[٢]. سوره مائده، آيه ٢٧.