انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩١ - تقوا

يعنى نظر خدا را در ضمن يا بعد از رضايت مردم و خود ببينيم. اين شرك در عمل است، وگرنه توحيد خالص غير از اينهاست و براى رسيدن به توحيد خالص در هر پيشامدى بايد ديد كه اوّل نظر خدا چيست بعد به نظر مردم يا خودش توجّه كند.

در احاديث آمده است كه‌

مَن اصلَحَ فِيما بَينَهُ وَبَينَ اللّهِ اصلَحَ اللّهُ فِيما بَينَهُ وَبَينَ النّاسِ‌

: «اگر انسان ميان خود و خدايش را اصلاح كند، خداوند ميان او و مردم را اصلاح مى‌كند». [١] اگر واقعاً در صدد جلب رضاى خدا باشيم خداوند به مانند دعاى ابراهيم در حقّ همسر و فرزندش، هاجر و اسماعيل، فرمود: « «فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ‌النَّاسِ تَهْوِى إِلَيْهِمْ وَارْزُقْهُمْ مِنَ‌الثَّمَرَاتِ»؛ تو دل‌هاى گروهى از مردم را متوجّه آنها ساز و از ثمرات به آنها روزى ده!» [٢] قلوب مردم را متوجّه ما مى‌كند. البتّه قرآن مجيد باصراحت مى‌گويد كسانى كه از متّقين‌اند.

قرآن مى‌فرمايد: « «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا»؛ به يقين كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به‌زودى خداوند رحمان محبّتى براى آنان (در دل‌ها) قرار مى‌دهد». [٣] امّا اوّل بايد حسابمان را با خدا صاف كنيم آن وقت حساب با بقيّه صاف مى‌شود.

٢. «يقين داشته باشيد كه دنيا نابودشدنى و آخرت دائم است». البتّه اينكه چه مرحله‌اى از يقين اراده شده، آيا مراد يقين در مرحله عمل است يا در مرحله تفكّر؟ از نظر انديشه من يقين دارم كه دنيا فانى است امّا در مرحله عمل، عمل من مانند كسى است كه يقين به بقاى دنيا و فناى آخرت دارد. اگر يقين به فناى دنيا دارى پس چرا اين‌قدر كه براى دنيا كار مى‌كنى براى آخرت كار نمى‌كنى؟

سخن از زهد مى‌گويد، امّا رفتارش همچون رفتار طالبان دنياست:

يَقولُ فِى الدُّنيا

[١]. كافى، ج ٨، ص ٣٠٧، ح ٤٧٧.

[٢]. سوره ابراهيم، آيه ٣٧.

[٣]. سوره مريم، آيه ٩٦.