انوار هدايت، مجموعه مباحث اخلاقى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨ - بيدارى و آمادگى

در ذيل حديث مى‌فرمايد:

«ايُّهَا النّاسُ، انَّ بَينَ يَدَىِ السّاعَةِ امُورًا شِدادًا وَاهوالًا عِظامًا»

اين بخش بحث طولانى و دامنه‌دارى مى‌طلبد كه ما در بحث فشرده اخلاقى خودمان آن را به‌اختصار مطرح مى‌كنيم. از احاديث چنين استفاده مى‌شود كه در پايان دنيا، هم اوضاع تكوينى عالم مشكلات و شدايدى دارد و هم اوضاع اجتماعى و زندگى بشر پيش از قيام حضرت ولى عصر (عج)، زيرا هر دو در آستانه پايان عمر دنياست. اين دو با هم پيوندى دارند كه در اينجا به هم عطف شده‌اند.

رسول خدا صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: در آخر دنيا امور «شِداد» (سخت) و وحشت‌هاى عظيم است كه همه‌چيز عالم را در هم مى‌ريزد: كوه‌ها مانند پنبه زده‌شده مى‌شوند، درياها به جوش مى‌آيند، خورشيد تاريك مى‌شود و حالتى پيش مى‌آيد كه انسان همه چيز را از ياد مى‌بَرد. زندگى اجتماعى نيز با وحشت‌هاى بزرگى روبه‌روست كه در اينجا مخصوصاً به چند قسمت آن اشاره شده: زمانى است كه ظالمان و فاسقان بر جهان حكم مى‌رانند و امر به‌معروف‌كنندگان و نهى از منكركنندگان در فشار قرار مى‌گيرند و بعد پيامبر صلى الله عليه و آله دستورهايى مى‌دهد.

البتّه آنچه در اين حديث آمده لازم نيست در تمام عالم باشد ممكن است بخشى از جهان حكومت صالحى داشته باشد، امّا مجموع دنيا با اين مسائل روبه‌روست كه نمونه‌اى از آن را در عصر خودمان مى‌بينيم.

وقتى حضرت مفاسد دنيا را بيان مى‌كند بر دو نكته حسّاس انگشت مى‌نهد:

مسأله حكومت و مسأله امر به معروف و نهى از منكر.

مى‌فرمايد: دنيا نابود مى‌شود چون حكومت به دست افراد ظالم و فاسق مى‌افتد. براى همين است كه حكومت در اسلام بسيار اهمّيّت دارد و بايد تلاش كرد حكومت اسلام برقرار بماند. اين واقعيّتى است كه اگر حكومت فاسد نباشد هيچ جا فاسد نمى‌شود و اگر حكومت فاسد شد همه چيز فاسد مى‌شود. گفته‌اند:

«النّاسُ عَلى‌ دينِ مُلوكِهِم‌

؛ مردم مطابق دين و آيين فرمانروايانشان عمل مى‌كنند».